'Άρχισε να με γαμάει εξαίσια με τα δάχτυλά του, να βυθίζει στην κωλοτρυπίδα μου τα λιγνά δάχτυλά του, μουσκεμένα στο σάλιο. Ψιθύριζε ότι ήθελε να αλείψει τα σκατά μου πάνω στους τοίχους. Θα με έπαιρνε απ’ τον κώλο μέχρι που θα ένιωθα τόσο χαλαρή και γεμάτη χυμούς ώστε τα έντερά μου θα έσκαγαν, θα αρωμάτιζαν το δωμάτιο. Λειωμένος, φτιαγμένος, καυλωμένος, γλίστρησε άλλο ένα δάχτυλο μέσα μου. Έχυσα ουρλιάζοντας, ένα μικρό ρυάκι υγρού χρυσού έτρεξε απ’ την κωλοτρυπίδα μου. Σκούπισε τα χέρια του στην πόρτα του χωρίσματος, ζωγραφίζοντας ένα σοκολατί Άστρο του Δαβίδ. Έγλειψε ό,τι είχε απομείνει από το μεσαίο δάχτυλό του.'

  'Θυμάμαι ένα ζεστό κυριακάτικο πρωινό που έριχνα ένα αποχαιρετιστήριο γαμήσι σ’ έναν τυχερό δεκατετράχρονο στο πεζοδρόμιο μπροστά στην πρόσοψη, ενώ οι κολλητοί του τον έπαιζαν απ’ την άλλη μεριά. Μετά, τα γόνατά μου ήταν κομμένα για βδομάδες.'

  'Παχύρευστο, άσπρο σάλιο λάμπει στην υγρή του κωλοτρυπίδα. Ένα όραμα με παρθένες να θυσιάζονται τελετουργικά στη Νότιο Αμερική χορεύει κάπου μακριά μου. Σπρώχνω τη λογχωτή γλώσσα μου μέσα στην τρύπα του σαν μαχαίρι. Γλυκόπικρη κοιλότητα. Τον γυρίζω ανάσκελα, χουφτώνω απαλά το εφηβικό καυλί του. Το βάζω αργά μέσα στο στόμα μου. Μαλάζοντας. Γλείφω, δαγκώνω, ρουφάω, γλείφω. Αλάτι. Χρυσός.'


Λίντια Λιντς, Paradoxia, Το Ημερολόγιο Eνός Aρπακτικού, μτφρ. Δημήτρης Ισηγόνης, εκδ. Οξύ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου