'Διότι στις κοινωνίες μας είναι σημαντικό να ντρέπονται οι άνθρωποι να είναι ο εαυτός τους· ίσως μάλιστα η ντροπή να έχει γίνει το βασικό μέσο καθυπόταξης. Παραπονιόσασταν στις προηγούμενες επιστολές, αγαπητέ Μπερνάρ-Ανρί, ότι σας θεωρούν άνθρωπο χωρίς χιούμορ· ίσως αυτό ακριβώς είναι το πιο σπάνιο προτέρημά σας. Τι είναι το χιούμορ, κατά βάθος, αν όχι η ντροπή να νιώσουμε ένα αληθινό συναίσθημα; Αν όχι ένα κατόρθωμα, μια πιρουέτα κομψού σκλάβου μπροστά σε μια κατάσταση που φυσιολογικά θα απαιτούσε απελπισία ή θυμό; Λοιπόν, ναι, καταλαβαίνουμε γιατί το χιούμορ τοποθετείται σήμερα τόσο ψηλά.'
Μισέλ Ουελμπέκ

  '[...] υπάρχουν τόσες γέφυρες όσοι και γκρεμοί, τόσοι κόσμοι μοιρασμένοι όσοι είναι και οι κόσμοι που κάνουν πόλεμο ή διάλογο· και σε αυτήν την εμπειρία της μοιρασιάς, σε αυτό το προφανές της σύγκρουσης που πάντοτε είναι συγχρόνως και αγκάλιασμα και ανταλλαγή, σε αυτή τη σάρκα ενός κόσμου συγχρόνως κοινού και διεκδικούμενου, βρίσκεται η αληθινή διάψευση του αισθήματος της μοναξιάς που επιβάλλουν οι ατομικιστικές φιλοσοφίες - και εκεί βρίσκεται το μόνο θεμέλιο, οντολογικό εννοείται, για μια πολιτική και μια ηθική που θα αποκόπτει το υποκείμενο από τον εγωισμό, ο οποίος αλλιώτικα θα μετέτρεπε την μοναδικότητά του, που κατακτήθηκε τόσο δύσκολα, σε φυλακή ή σάβανο.'
Μπερνάρ-Ανρί Λεβί


από το Δημόσιος Κίνδυνος, μτφρ. Λίνα Σιπητάνου, εκδ. Βιβλιοπωλείον της Εστίας

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου