ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΘΛΙΨΗ


Κάθομαι ’δω μονάχος, ήρεμος
με την προσωπική μου θλίψη
απογυμνωμένος απ’ τα προσόντα
του διανοητικού ματιού
το όραμα αντεστραμμένο, τελειωμένο,
βλέποντας μόνο τα υπάρχοντα
μέσα απ’ τους τοίχους μου,
νιώθοντας τις ρίζες που μ’ έπλεξαν
σ’ αυτό το άμοιρο ανθρώπινο δέντρο
που χτυπιέμαι για να λευτερωθώ,
γνωρίζοντας πως η ευτυχία
από τούτα τα ξεσπάσματα
θα μετρηθεί
απ’ τη μανία
της πτώσης
στην αιώνια ειρήνη,
το τέλος των Πάντων.

* * *

ΕΡΧΟΜΟΣ


Πικρό αίμα των ρόδων από νεκρά σταφύλια,
ποτάμια μινιατούρες, χύνονται σε σκασμένα χείλη.
Γέροι μάχονται το θάνατο σε μυστικές γωνίες,
ο χρόνος περνά αφηνιασμένος μεσ’ απ' τους
τρομαγμένους δρόμους.

Μυρωδιές γέλιου φτάνουν στα ρουθούνια,
αγνή ποίηση απ’ των παιδιών τα στόματα,
κυματα μαύρες φλόγες τσακίζουν το ξημέρωμα.
Η σερνάμενη μέρα έρχεται με γδαρμένα γόνατα.



Μπομ Κάουφμαν, από την Ανθολογία Μπιτ Ποίησης, μτφρ. Γιάννης Λειβαδάς, εκδ. Ροές

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου