'Ὅ,τι ἀκοῦς, ἐδῶ, καθὼς πέφτουν τὰ μικρά, λεῖα βότσαλα, εἶναι ὁ ψίθυρος τῆς χαμένης Ἑνότητας, ποὺ ἐπιστρέφει σὰν σὺνθεση ἤ, ἀκόμη χειρότερα, σὰν συναίρεση ὅλων τῶν διαβαθμίσεων τοῦ λογοτεχνικοῦ φάσματος. Ὅμως οἱ πιὸ πρακτικοὶ ἀπὸ μᾶς, θὰ πρέπει πλέον νά παραδεχτοῦμε ὅτι δὲν ἔχουμε κάτι καλύτερο· κι ἴσως δὲν θά ’χουμε ποτέ.'

Ευγένιος Αρανίτσης, Orphan Drugs, εκδ. Ιστός

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου