'Όμως σ’ αυτό το φως, που κάποτε θα σβήσει, και που είναι μοιρασμένο στο σώμα μου, σε κάποιους κλειστούς χώρους του μυαλού μου, στα μάτια μου, στην καρδιά μου, γύρω από το σώμα μου, πέρα από το σώμα μου, στην άκρη της έκστασης των χεριών μου, στο τέρμα του βλέμματός μου, καθώς ξαπλώνω, διαβάζω, ρεμβάζω ή κάθομαι ή στέκομαιι στη μέση του δωματίου, αλλά και στα μάτια ορισμένων ανθρώπων που υπερασπίζονται τη μοναξιά μου, τις ώρες της έκστασης, τις στιγμές της ανάπτυξης ενός ξεχασμένου κανόνα ή κάποιας λησμονημένης παραφοράς, σ’ αυτό το φως που ανάβει τις άγρυπνες νύχτες πάνω απ’ το μέτωπό μου σαν εκείνα τα διακριτικά φώτα, που με την παρουσία τους τονίζουν στους δρόμους των χαμηλών σπιτιών την είσοδο σε κάποια μυστικά, μερικά χαμηλόφωνα παράπονα της νύχτας, σε ορισμένα παραμύθια και οπτασίες των ζωντανών που δεν ξέρουν πώς να κρυφτούν κάτω απ’ τον τόσο βαρύ ουρανό, σ’ αυτό το φως που με αγωνία συγκρατώ με χίλιους τρόπους, που με νύχια και με δόντια προφυλάγω τις επικίνδυνες στιγμές, τότε που λες και τενώνονται οι σκέψεις τόσο που είναι έτοιμες να κουρελιαστούν [...]'

Αλέξανδρος Ίσαρης, Ανάμεσά τους η Μουσική, εκδ. Κανάκη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου