'Είναι [...] απόλυτα αναγκαίο να πεθάνουμε, γιατί όσο είμαστε ζωντανοί, δεν έχουμε νόημα και η γλώσσα της ζωής μας (με την οποία εκφραζόμαστε και στην οποία δίνουμε τρομερή σημασία) δεν ερμηνεύεται: ένα χάος από δυνατότητες, μια αναζήτηση σχέσεων και νοημάτων χωρίς λύση της συνέχειας. Ο θάνατος επιφέρει ένα κεραυνοβόλο μοντάζ της ζωής μας: δηλαδή επιλέγει τις πραγματικά σημαντικές στιγμές μας (που δεν μπορούν πια να μεταβληθούν από άλλες ενδεχομένως αντίθετες ή ασυνάρτητες στιγμές) και τις βάζει στη σειρά, δημιουργώντας μέσα από ένα ατέλειωτο, ασταθές και αβέβαιο παρόν μας, που γλωσσολογικά δεν περιγράφεται, ένα παρελθόν σταθερό, βέβαιο και σαφές που μπορεί να αποδοθεί γλωσσολογικά [...]. Χάρη στο θάνατο και μόνο, η ζωή μας μπορεί να μας εκφράσει.'

Πιέρ Πάολο Παζολίνι, από το 'Αιρετικός Εμπειρισμός' που συμπεριλαμβάνεται στο Κουρσάρικα Γραπτά, μτφρ. Βάλι Κεφαλοπούλου, εκδ. Εξάντας

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου