'Πολυφασικὸ καὶ μακρυγορικὸ τὸ ἐπεισόδιο αὐτὸ τῆς πυρκαγιᾶς, πιὸ σωστὰ τῶν πυρκαγιῶν, τῆς Ἀλεξάνδρειας, διάρκειας ἑπτὰ αἰώνων. Ἀρχίζει μὲ τὴν ἐπιδρομὴ τοῦ Ἰούλιου Καίσαρα γιὰ νὰ συνεχιστεῖ μὲ τὶς διαρπαγές τοῦ Ὀκτάβιου, τὶς ὠμότητες τοῦ Καρακάλλα καὶ τῶν διαδόχων ἐπιφανῶν χριστιανομάχων. Προεκτείνεται κατόπιν, ἀντίστροφα, ἀπὸ τοὺς βυζαντινοὺς σὲ πιὸ ὑψωμένο παραληρικὸ κρεσέντο, λόγω ζέοντος φανατισμοῦ τῶν νεοφώτιστων, σὲ βάρος κάθε κατάλοιπου, ἰδιαίτερα πολιτιστικοῦ, τῶν ἐθνικῶν.
   Ὁ πατριάρχης Θεόφιλος, κοντοτιέρος τῆς νέας θρησκείας, τὴν ὁραματίζεται ὑψωμένη πάνω στὰ ἐρείπια τῆς ὅποιας παρουσίας τῆς προχριστιανικῆς διανόησης. Χύθηκε λοιπὸν νὰ κατασκευάζει ἐρείπια.
   Ἀργότερα ἡ Αὐγούστα Θεοδώρα ἐκδικεῖται μὲ πυρκαγιὲς τοὺς ἀδιόρθωτους ἀλεξανδρινοὺς ποὺ χλεύαζαν τὸν εὐνοούμενό της πατριάρχη Θεοδόσιο. Χαῖρε, λοιπόν, Αὐγούστα!
   Ἡ σειρὰ τοῦ ὄχλου τώρα, ξεσηκωμένου (ἴσον ἐκβαρβαρισμένου) ἀπὸ ἄλλον πατριάρχη, τὸν θορυβημένο Κύριλλο, σέ βάρος τῆς Ὑπατίας, νὰ καταστρέψει τεκμήρια ἑνὸς ἀγχέμαχου πνεύματος ποὺ δὲν εἶχε ὁ καημένος ὁ ἱερέας τὸ ἀνάλογο ἀνάστημα νὰ τὸ πολεμήσει ντρίτα παρὰ μόνο νὰ τὸ πλήξει μὲ τὴ βία τοῦ κατεστημένου.
   Τὸ τελειωτικὸ χτύπημα δίνεται ἀπ' τὸ Ἰσλὰμ μὲ διαταγὴ τοῦ χαλίφη Ὀμὰρ ποὺ έκτελεῖ ὁ στρατηγός του καὶ πορθητὴς τῆς Αἰγύπτου Ἄμρ-Ἴμπ-Ἄλσας στὰ 641 μ.Χ. : Φωτιὰ και Κοράνι.'

Έκτωρ Κακναβάτος, από σημείωση στο ποίημα 'Αγάπη 2' της συλλογής Τετραψήφιο, Ποιήματα 1943-1974, εκδ. Άγρα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου