Υπόλοιπα


Μέσα μου αντηχεί του ωκεανού το μουγκρητό.
Το κρασί του ακρωτηρίου της ελπίδας.
Ήρωες από βαρεμάρα.

Εσύ ξαπλωμένη πλάι μου σαν βιολοντσέλο
Σαν γυναίκα ή
Βράχος στη θάλασσα.

Δεν μ’ ενδιαφέρουν τα υπόλοιπα.

* * *

Η ποίησή μου


1.
 Η ποίησή μου
Καίγεται σ’ όλες τις φωτιές του κόσμου

Εισιτήριο
Η καρδιά μου
Με τις φλόγες απ’ όλες τις καρδιές του κόσμου

Οι ρυθμοί των μέσων
Παραλλήλων

Γράφω μέσα απ’ το στομάχι μου

Κάθε τι ανοιχτό
Μισόκλειστο
Με τις γραμμές που έχουν πάνω οι παλάμες μου

Η οσφυαλγία του χρόνου

Όλα αυτά συμβαίνουν
Για να μην ξαναμιλήσω

Κάπως παράταιρο

Να μιλάς

Κάπως.

Άσε με.

2.
1η Ιουλίου του 2009 2:21
Βγάζω τη νύχτα με vin de liquer
Και κάνω μια νέα αρχή να πάψει
Όπως αλλάζει κανείς το χαρτί της τουαλέτας που τελείωσε
Είμαι ένας άνθρωπος που δεν σκέφτεται
Και έχει δεύτερο πρόσωπο μονάχα

Στο πρώτο την άναψα ένα πρωί
Που ήθελε να μου κάνει κουμάντο με το ζόρι
Μα πήνε μήνες από τότε
Κι ούτε φωνή ούτε ακρόαση
Και μπήκε ο Ιούλης

Μετράω τα λεφτά μου: δεν βγάζω ούτε τον μήνα
Μα είναι ακριβώς όσα χρειάζομαι
Για το αδικαίωτο ταξίδι της ζωή μου
Oλα όσα λέω
Παίρνουν μακριά τις λέξεις
Και τις βιάζουν.



Γιάννης Λειβαδάς, ΑΤΗ: Σκόρπια Ποιήματα 2001-2009, εκδ. Κέδρος

  'Ενώ ζούσα μέσα σ’ ατέλειωτα λυκόφωτα, ονειρευόμουν και καρτερούσα, μόλο που κι εγώ δεν ήξερα τι περίμενα. Και κάποτε, στη ζοφερή εκείνη μοναξιά, η λαχτάρα μου για το φως έγινε τόσο αφόρητη που δε μ’ άφηνε πια να ησυχάσω, και σήκωνα ικετευτικά τα χέρια προς το μοναδικό μαύρο ερειπωμένο πύργο που ορθωνόταν πέρα από τις κορφές των δέντρων προς τον άγνωστο εξωτερικό ουρανό.'

Χ. Φ. Λάβκραφτ, 'Ο Παρείσακτος', Το Κάλεσμα του Κθούλου και Άλλες Ιστορίες, μτφρ. Γιώργος Μπαλάνος, εκδ. Locus 7
Pompeian wall painting from one of the Therms (baths), painted around 79 BC
from Gillian Carnegies Bum Paintings
Kate Moss raw on daguerrotypes by Chuck Close
  'Φανταστείται, λέει ο Leibniz, δύο βιλιοθήκες. Η πρώτη αποτελείται από χίλια αντίτυπα της Αινειάδας του Βιργίλιου, την οποία ο Leibniz θεωρεί ως το καλύτερο βιβλίο - και ίσως να είναι. Η άλλη βιβλιοθήκη περιέχει χίλια βιβλία ποικίλης αξίας, ανάμεσα στα οποία και ένα αντίτυπο της Αινειάδας. Ποια από τις δύο βιβλιοθήκες αξίζει περισσότερο; Προφανώς η δεύτερη. Έτσι ο Leibniz φτάνει στο συμπέρασμα πως το Κακό είναι αναγκαίο για την ποικιλία του κόσμου...'

Χόρχε Λουίς Μπόρχες
Piaceri Morbosi’s
Tatsuyuki Tanaka’s

  'Όλα τα συμβάντα είναι εξίσου θεμιτά -και το καθένα τους μακροπρόθεσμα αναγκαίο- για όλους μας, στη θεωρία, αλλά στην πράξη, μονάχα μια ενέργεια είναι θεμιτή για τον καθένα μας στην κάθε δεδομένη στιγμή. Συνεπώς το Καθήκον συνίσταται στον προσδιορισμό του πώς αποκτάται η εμπειρία του σωστού συμβάντος από τη μια στιγμή συνείδησης στην άλλη.'

Άλιστερ Κρόουλι, Το Βιβλίο του Νόμου, μτφρ. Γιώργος Μπαλάνος, εκδ. Locus 7
Richard Kadreys

  'Μέσα στην Κλεψύδρα του Σύμπαντος κυλούν και πέφτουν, από το άπειρο προς το άπειρο, οι αινιγματικοί καταρράκτες του Χρόνου. Μαζί τους παρασύρουν αμέτρητους κόσμους, χιλιάδες σταγονίδια από αυτούς, που στροβιλίζονται και χάνονται, πεθαίνουν και γεννιούνται ξανά, άγνωστο πώς, άγνωστο γιατί. Και μαζί τους παρασύρουν ανθρωπότητες και πολιτισμούς, που μόλις προλαβαίνουν να λάμψουν για μια φευγαλέα στιγμή και να σβήσουν, σαν αστέρια που πέφτουν στην αιώνια νύχτα.'

Γιώργος Μπαλάνος, Οι Άμμοι του Χρόνου, εκδ. Locus 7
Untitled #90 - Kristamas Klousch

  'Κρατώντας την ευλαβικά στα δυο του χέρια, πήγε ως την κοντινότερη τρύπα στα τοιχώματα της ατράκτου. Στην επιφάνεια της θάλασσας, το φεγγάρι έμοιαζε με το αρνητικό μιας κόρης ενός γιγαντιαίου ματιού. Κάθησε στην άκρη της τρύπας, με τα πόδια του να κρέμονται χιλιόμετρα πάνω από τη γη, χορεύοντας το κεφάλι της στα γόνατα του σαν παιδί. Κάθησε, και περίμενε την παρόρμηση που θα ερχόταν και θα τον έκανε να πέσει και να πάρει κι εκείνη μαζί του στη μαύρη, αχανή, θάλασσα.'

Χεσούς Ιγκνάθιο Αλδαπουέρτα, Μάτια, μτφρ. Χοσέ Μαρία Ρουβιέρο, εκδ. Οξύ

  'Κι ο ναός έστεκε πάντοτε εκεί, άλλοτε απρόσκλητος φρουρός δύναμης και φόβου κι άλλοτε καταφύγιο για τα πρεζόνια και τους χτυπημένους απ’ τη μοίρα στο κεφάλι μ’ ένα σφυρί τόσο δυνατό που η ανακούφιση φτάνει μόνο μετά τη στερνή τους ανάσα...'

Βασίλης Αρναούτογλου, Φραγγέλιο, εκδ. Οξύ
Treat (2007) - James Jean
Shasha Grey (200) - James Jean

  'Τα δύο αγόρια ξεγυμνώθηκαν και έμειναν μόνο με τα σανδάλια και τα κράνη τους. [...] Η επιδερμίδα του έχει ένα σκούρο ρόδινο χρώμα τα γεννητικά του όργανα τέλεια σχηματισμένα ούτε μικρά ούτε μεγάλα μαύρες γυαλιστερές τρίχες στο εφηβαίο ευκρινείς σαν σύρματα. [...] το αγόρι ξάπλωσε με τα γόνατα σηκωμένα με κομμένη την ανάσα αργά τα απογεύματα έρημοι δρόμοι αργή πίεση σπέρματος πρωκτική μυρωδιά λουλουδιών δύο γυμνά κορμιά λουσμένα σε καπνισμένο ροζ του ήλιου που βασιλεύει κρεβάτι φάντασμα από παλιό σκηνικό ταινίας εδώ και καιρό εγκαταλελειμμένο στα αγριόχορτα και τις περικοκλάδες. Οι ματιές τους ενώθηκαν και οι ανάσες τους συγχρονίστηκαν. [...] Και οι δύο φαλλοί σκλήρυναν με τους χτύπους του αίματος και πάλλονταν σηκωμένοι. [...] Αναθυμιάσεις νίτρου στριφογύρισαν από τη ροζ πρωκτική σάρκα σε στρόβιλους πορτοκαλί και σέπια. [...] Το τριαντάφυλλο τράβηξε τα λαγόνια του μπροστά και εισέπνευσε τον φαλλό του. Κόκκινες αναθυμιάσεις τύλιξαν τα δύο κορμιά. Ένα ουρλιαχτό τριαντάφυλλων ξέσπασε από πρησμένα χείλη τριαντάφυλλα που φυτρώνουν σε σάρκα μυτερά αγκάθια ηδονής τύλιξαν τα τρεμάμενα κορμιά τους τα συνέτριψαν μαζί σπαρταρώντας με κομμένη την ανάσα ασφυκτιώντας από αγωνία τριαντάφυλλων έντονη μυρωδιά από σπέρμα.'

Ουίλιαμ Μπάροουζ, Τα Άγρια Αγόρια: Μια Βίβλος των Νεκρών, μτφρ. Βασίλης Κιζήλος, εκδ. Απόπειρα

'Beat It' (Live) - Plaster of Paris

  'Πεθαίνω από ένα δωμάτιο που σιγά-σιγά γεμίζει με ένα βαρύ γαλάζιο φως. Γδύθηκα ελλειπτικά μέσα στο σκοτεινό δωμάτιο. Είχα γυρισμένη την πλάτη μου σε αυτόν το πανωφόρι μου σε ένα παγκάκι. Υπήρχε ένα φράγμα από ντενεκέ που σερνόταν. Στα μάτια του καπνός σβησμένου τσιγάρου -παράτολμη σακατεμένη νιότη- ξεφτισμένες λέξεις. Νεκρός υποψήφιος γέννησης διεισδύει στη φωνή του -αργή ήρεμη απάντηση ανάμεσα στους κόσμους. Μου είπε αντίο στο παλιό μουχλιασμένο πρωινό φιλτραρισμένο μέσα από καπνό σβησμένου τσιγάρου. Θυμήσου ξεστομίζω τη στερνή απάντηση της θάλασσας. Γυναίκα από μακρινούς γαλαξίες παρέδωσε τα όπλα. Έχει παρατήνει το ταξίδι της εδώ. Σβήνει τα σημάδια από το αίμα μου.'

Ουίλιαμ Μπάροουζ, Οι Γυμνοί Άγγελοι, μτφρ. Γιώργος Γούτας, εκδ. Ελεύθερος Τύπος

'[...] το Όνομα εκφράζει την αληθινή και συνολική υπόσταση ενός θεού ή ενός ανθρώπου. Και είναι φυσικό και αυτονόητο ότι ένα Όνομα που εμπεριέχει υπόσταση, την ίδια την ψυχή σου, δεν μπορεί παρά να είναι μυστικό, αφού είναι ο Εαυτός σου και όχι μια απλή λέξη.'

Γιώργος Μπαλάνος, Η Λέξη και η Δύναμη, εκδ. Locus 7
Chelsea Greene Lewytas

  'Έφαγαν βατόμουρα. Κανείς δεν ξέρει πως άρχισαν, ύστερα από λίγο το ξανθό αγόρι βρέθηκε στο γρασίδι, ξεγυμνωμένο μπρούμυτα και τα άλλα εννιά αγόρια περάσαν από πάνω του, παίρνοντάς το σαν πόρνη, βάρβαρα. Τα έμπειρα αγόρια χώνονταν στον κώλο του για να ικανοποιήσουν τον πόθο τους, ενώ τα λιγότερο έμπειρα τρίβονταν ανάμεσα στα μπούτια του με τη τρυφερή σαν γυναίκας επιδερμίδα. Έφτυναν στις παλάμες τους και σάλιωναν το πέος τους. Το ξανθό αγόρι ούρλιαζε και χτυπιόταν και έκλαιγε, μα τα άλλα το κρατούσανε σφιχτά και το ξεθέωσαν ώσπου χόρτασαν.'

Αναΐς Νιν, 'Το Οικοτροφείο', Τα Ερωτικά, μτφρ. Γεράσιμος Μάρκου & Γιάννης Σταύρου, εκδ. Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη
from Nobuyoshi Arakis Erotos

  'Κατασκευάστηκε μια σειρά φανταστικών γεννητικών οργάνων χρησιμοποιώντας
(α) τα στοματικά μέρη της Τζάκυ Κέννεντυ,
(β) την εξάτμιση μιας Κάντιλακ,
(γ) την συναρμολογούμενη ακροβυστία του Προέδρου Τζόνσον,
(δ) ένα παιδί θύμα σεξουαλικού εγκλήματος. 
Στο 89% των περιπτώσεων τα γεννητικά όργανα που κατασκευάστηκαν είχαν σαν αποτέλεσμα συχνούς αυτοπροκαλούμενους οργασμούς.'

Τζέιμς Γκ. Μπάλλαρντ, Έκθεση Ωμοτήτων, μτφρ. Ηρακλής Ρενιέρης, εκδ. Απόπειρα
Geoffroy de Boismenu’s
  'Οι φιλόσοφοι είπαν πολλές κακίες για τους κληρικούς. Οι κληρικοί είπαν πολλές κακίες για τους φιλοσόφους. Όμως ποτέ οι φιλόσοφοι δεν σκότωσαν κληρικούς, αλλά οι κληρικοί σκότωσαν πολλούς φιλοσόφους.'

Ντενί Ντιντερό
Conrad Roset’s
Chelsea Greene Lewytas

Ένα τέχνασμα για να απαλύνουμε την αιμορραγία μας


στην πραγματικότητα
τα σπουδαία λόγια των σπουδαίων ανδρών
δεν είναι και τόσο σπουδαία.

τόσο τα έθνη όσο και οι σπουδαίες καλλονές
δεν αφήνουν πίσω τους παρά ένα απομεινάρι
υπόληψης αργά
για να ξοφλήσει.

ούτε οι σπουδαίοι πόλεμοι μοιάζουν τόσο σπουδαίοι,
ούτε τα σπουδαία ποιήματα
ούτε οι πρωτοκλασάτοι θρύλοι.

ακόμη και οι θλιβεροί θάνατοι
δεν είναι τώρα τόσο θλοβεροί,
και η αποτυχία δεν ήταν τίποτα άλλο
από ένα τέχνασμα
για να μας βοηθά να συνεχίζουμε,

και η φήμη και η αγάπη
ένα τέχνασμα για να απαλύνουμε την αιμορραγία μας.

και όπως η φωτιά γίνεται στάχτη και το σίδερο
γίνεται σκουριά, γινόμαστε
σοφοί
κι ύστερα
όχι και τόσο σοφοί.

και καθόμαστε σε καρέκλες
διαβάζοντας παλιούς χάρτες,
πολέμους, έρωτες, ζωές που ολοκληρώθηκαν,

κι ένα παιδί παίζει σαν πίθηκος μπροστά μας
κι εμείς τινάζουμε την πίπα μας και χασμουριόμαστε,
κλείνουμε τα μάτια και κοιμόμαστε.

οι ωραίες λέξεις
όπως οι όμορφες γυναίκες,
ζαρώνουν και ξεψυχάνε.

* * *

Αυτά τα πράγματα


αυτά τα πράγματα που τόσο καλά διαφυλάσσουμε
δεν έχουν καμία σχέση με μας,
και τα ανεχόμαστε
λόγω ανίας ή φόβου ή χρημάτων
ή λόφω έλλειψης ευφυΐας·
ο κύκλος μας και το καντήλι του φωτός μας
είναι περιορισμένα,
περιορισμένα τόσο που δεν γίνεται να το ανεχτούμε,
ορθωνόμαστε με κάποια Ιδέα
και χάνουμε το Κέντρο:
ένα κερί χωρίς φυτίλι,
και παρατηρούμε ονόματα που κάποτε σήμαιναν σοφία,
σαν πινακίδες σε ερειπωμένες πόλεις,
και μόνοι οι τάφοι είναι αληθινοί.



Τσαρλς Μπουκόβσκι, Στου Τελευταίου Ποτηριού το Σφυροκόπημα, μτφρ. Γιάννης Λειβαδάς, εκδ. Ηριδανός
 

ΟΝΕΙΡΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ 14


Η ζωή, φίλοι, είναι βαρετή. Αυτό δεν πρέπει να το λέμε.
στο κάτω κάτω, ο ουρανός λάμπει, η απέραντη θάλασσα επιθυμεί,
εμείς οι ίδιοι λάμπουμε κι επιθυμούμε,
κι επιπλέον η μάνα μου σαν ήμουνα παιδί μου είπε
(επανειλημμένα) «Άμα ομολογείς ότι βαριέσαι
σημαίνει ότι δεν έχεις.

Ψυχικά Προσόντα.» Καταλήγω λοιπόν τώρα πως δεν έχω
ψυχικά προσόντα, αφού βαριέμαι του θανατά.
Οι άνθρωποι μου φέρνουν πλήξη,
η λογοτεχνία μου φέρνει πλήξη, κυρίως η υψηλή λογοτεχνία,
ο Χένρυ μου φέρνει πλήξη, με τα χάλια και τον κοιλόπονό του
ίδιος με τον αχιλλέα,

που λατρεύει τους ανθρώπους και την θαρραλέα τέχνη, που με πλήττει.
Και οι γαλήνιοι λόφοι, και το τζιν, σκέτη ανία
και με κάποιον τρόπο ένας σκύλος
που έχει φτάσει μαζί με την ουρά του αξιοσημείωτα μακριά
στα βουνά ή στην θάλασσα ή στον ουρανό, αφήνοντας
πίσω: εμένα, της ουράς κούνημα.

* * *

ΟΝΕΙΡΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ 90 
Για έκδοση μετά θάνατον αρ. 13


Στα βάθη της νύχτας ονειρεύτηκε αρετές υψηλότερες,
αποδεσμεύσεις, και πρόσωπα αγαπημένα,
σαν κι αυτά που τώρα τραγουδά πριν το ξημέρωμα.
Εύκολο δεν ήταν, μαθημένος σ’ αυτά τα πράγματα,
να εγκαταλείψει τον παλαιό κόσμο, αλλά προσπάθησε·
αιωνία η μνήμη, ρίξε ένα καλό κλάμα.

Συχωρεμένος να ‘ναι ο Ράνταλλ, που οι αυτοβασανισμοί σου
ούτε μιας στιγμής τα καλά δεν θα του φέρουν πίσω, συχωρεμένος να ‘ναι:
τώρα πια είναι μακαρίτης.
Ο πανικός έσβησε και καθώς ο πανικός έσβηνε
έσβησε και ο παλιός μου φίλος. Τραβάω για τη δύση
κι εγώ, κι εγώ, με κάποιον τρόπο.

Στις αίθουσες του τέλους θα ανταμώσουμε ξανά
θα του πω Ράνταλλ, θα μου πει Ερωτιάρη
και όλα θα είναι σαν και πρώτα
σαν τότε που αναζητούσαμε, ανάμεσα στα αγαπημένα πρόσωπα,
θέση περίοπτη και δεν μας ήταν αρκετό
θέλαμε κάτι παραπάνω.

* * *

ΟΝΕΙΡΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ 263


Τα γηρατειά δεν μπορούσες να τα βαστήξεις μα γεράσαμε.
Οι διαφορές μας συσσωρεύτηκαν. Η σάρκα μας
τεζάρει ή κρεμάει: αλλάζει.
Κάνε κουράγιο, τα πράγματα δεν είναι όπως ήταν
και ποτέ ξανά δεν θα είναι. Οι θερμές καρδιές γίνονται κρύες,
η ορμή προς τα έξω ατονίζει,

γερνάει στα κρυφά η ψυχή προς εξαφάνιση
μαθημένοι και ανασφαλείς, και πάλι νέοι
με όχι με τον ίδιο τρόπο:
ο Ηράκλειτος είχε μια σοφή κουβέντα να πει για την περίσταση,
την οποία δεν τη θυμάμαι. Ξυπνάμε και παραπατάμε,
σοφότερα, σε γενικές γραμμές,

μα όχι πιο εύστοχοι. Αυτό άφησέ το για τους νέους,
προχώρα στα ψαχτά, προς τα μπρος που άλλος κανείς δεν έχει πάει
γεγονός που αποτελεί προνόμιό σου.
Εξάλλου, είχες από νωρίς παραιτηθεί
γεγονός που αποτελεί προνόμιό σου, από τον Ταάττερτον
ως την πικρή και παρούσα σκηνή.

* * *

ΠΑΡΑΙΤΕΙΤΑΙ


Τα γηρατειά, και οι θάνατοι, και τα φαντάσματα.
Εκείνη τώρα πια καθόλου
δεν με νοιάζεται. Πλήθος
οι τύψεις έρχονται κι άδειο με βρίσκουν.

Δεν νομίζω πως αυτό θ αλλάξει.
Δεν θέλω ούτε πράγμα
ούτε πρόσωπο, ξένο ή γνώριμο.
Νομίζω πως ποτέ ξανά

δεν θα τραγουδήσω παρά μονάχα
τώρα μία κι έξω. Πρέπει ν’ αρχίσω
να ζω μ ένα άχρηστο κρανίο
πάνω από μια καρδιά κενή.



Τζον Μπέριμαν, Ποιήματα, μτφρ. Γιάννης Λειβαδάς, εκδ. Ηριδανός
Barnaby Barfords

Στοχασμός σε έναν καταπράσινο στίβο


Εκεί που το μάρμαρο στεκόταν κι έπεσε
μέσα σ ένα αιώνιο τοπίο
στέκομαι εγώ εφήμερος

αγκυροβολημένος σε μια ατέλειωτη εποχή μιας ζωής γρήγορης
δε νιώθω κούραση μήτε την απουσία αλλοτινών πραγμάτων
τη σχέση που είχα με τη χώρα μου
τα ανέφικτα όνειρα    την ακόμη πιο ανέφικτη ευόδωσή τους
τις κόντρες με τον θάνατο
και την έλλειψη του έρωτα

Και ω και τώρα γνωρίζω
που έχω περάσει τόσα πολλά μαζί της
πως υποφέρουν οι γυναίκες
Και πως το μίσος που ρίχνουν οι άντρες ενάντια σε άντρες
φέρνει πόνο λιγότερο και κάποτε τελειώνει
μα η απώλεια μια γυναίκας    δεν έχει τελειωμό
Κι όμως πόσο θα ήθελα να ταν εδώ ξανά
με κάθε της σεμνότητα

Αχ καλή παρηγορήτρα Ελλάδα
δεν ήταν εκείνη η αγάπη που νιώθω
Έχοντας τον κόσμο της διασχίσει
έγινα ο αναγάπητος    μη-έρωτας
που μας χωρίζει μ αυτόν τον τρόπο
Στη φτωχή Αμερική    στη φτωχή Ρωσία
Δόξα τω θεώ τούς έτυχε το φεγγάρι
Και στη Γαλλία η Αλγερία τι λυπηρός γήινος θρήνος
Η καμένη ειρήνη σαν τη φύση
Μοιάζει να είναι της ιστορίας η ζέση

Σκουπίζω τη νεκρή αράχνη
από τα χείλη του αγάλματος
Εκεί υπάρχει κάτι λησμονημένο
κι ό,τι θυμόμαστε διαφεύγει
Η πεταλούδα και η μύγα κι άλλα έντομα
προσμένουν να πεθάνουν

Έτσι είναι πάλι Άνοιξη    και τι μ αυτό
Τα φύλλα είναι πάλι φύλλα    κανένα δέντρο δεν λησμόνησε.

* * *

Βερμέερ


Δες τον που στέκεται πλάι σε μια μικρή πύλη
Γύρω του αραχτοί σκύλοι μαζεμένοι
Σε φωτεινά παράθυρα πάνω από το κεφάλι του
Κορίτσια χύνουν γάλα με πορσελάνινες κανάτες
Ενώ μοναχικοί άντρες κόβουν ψωμί μεκοφτερά μαχαίρια
Και γερόντισες κυράδες απόμερα αγγίζουν τα μετάξια τους.

* * *

Άνθρωπος καθισμένος έξω απ' το παράθυρό μου


Ο Χρόνος δεν σημαίνει τίποτα
μέσα στη χειμωνιάτικη ηρεμία του κήπου
τις εποχές να περνούν μονάχος -
Δεν σημαίνει τίποτα, όταν συλλαμβάνεις
το δάχτυλο σου να χαράζει τις σκέψεις σου
πάνω σ έναν βράχο.



Γκρέγκορι Κόρσο, Ποιήματα, μτφρ. Γιάννης Λειβαδάς, εκδ. Ηριδανός
Deeps - Dan Hillier

  'Δεν έχουν ακολουθήσει αυτές [οι ενάρετες μητέρες] τις μοναδικές επιταγές του έρωτα για τον εαυτό τους; Δεν είναι λοιπόν καλύτερο, πιο σοφό, πιο αρμόζον να θυσιάζουμε τον εγωισμό παρά τα πάθη; Προσωπικά, πιστεύω ότι αξίζει τόσο το ένα όσο και το άλλο και όποιος ακούει μόνον αυτή την τελευταία φωνή έχει αναμφισβήτητα περισσότερη λογική, αφού μόνο αυτή είναι το όργανο της φύσης ενώ η άλλη δεν είναι παρά το όργανο της βλακείας και της προκατάληψης. Μία και μόνη σταγόνα σπέρματος χυμένου από αυτό το μέλος, Ευγενία, είναι για μένα πολυτιμότερη από τις πιο υπέροχες πράξεις μιας αρετής που περιφρονώ.'

Μαρκήσιος Ντε Σαντ, Η Φιλοσοφία στο Μπουντουάρ, μτφρ. Βασίλης Καλλιπολίτης, εκδ. Εξάντας
Yoshitaka Amanos
Anny - Hannes Kaspar 
Yukari Terakados
Aneta Bartoss

Clayton Cubitts