'Θα συνεχίσουν, [...], να τη μαστιγώνουν, μεταξύ άλλων ταπεινώσεων και κακοποιήσεων, αλλά μόνο επειδή είναι τόσο όμορφη, τόσο ποθητή και άκρως διεγερτική· από έρωτα, [...], όπως μια θεά που πρέπει να λατρεύουμε βεβηλώνοντάς την.'

Αλέν Ρομπ-Γκριγιέ, Ένα Αισθηματικό Μυθιστόρημα, μτφρ. Γιάννης Καυκιάς, εκδ. Τόπος

ΧΟΡΩΔΙΑΚΑ ΑΠΟ ΤΟΝ «ΒΡΑΧΟ» - Τ. Σ. Έλιοτ


 Ο Αητός υψώνεται στην κορυφή του Ουρανού,
Ο Ωρίωνας με τα σκυλιά του ακολουθεί την κυκλική πορεία του.
Ώ! Διαρκής περιφορά των αστερισμών,
Ώ! Διαρκής επανάληψη των καθορισμένων εποχών,
Ώ! Κόσμε της άνοιξης και του φθινοπώρου, της γέννησης και του θανάτου!
Ο ατέλειωτος κύκλος ιδέας και δράσης,
Ατέλειωτες ανακαλύψεις, ατέλειωτα πειράματα,
Προσπορίζουν γνώση της κίνησης, αλλά όχι  της ηρεμίας·
 Γνώση της ομιλίας, αλλά όχι της σιωπής·
Γνώση των λόγων, και άγνοια του Λόγου.
Όλη η γνώση μας μάς φέρνει πιο κοντά στην άγνοιά μας,
Όλη μας η άγνοια μάς φέρνει πιο κοντά στο θάνατο,
Όμως κοντά στον θάνατο δεν είναι πιο κοντά στο ΘΕΟ.
Πού είναι η Ζωή που χάσαμε ζώντας;
Πού είναι η σοφία που χάσαμε στη γνώση;
Πού είναι η γνώση που χάσαμε στην πληροφορία;
Οι κύκλοι τ’ Ουρανού σε είκοσι αιώνες
Μας πάνε πιο μακριά απ’ τον ΘΕΟ και πιο κοντά στη Σκόνη.

* * *

ΠΑΡΑΝΟΙΑ ΕΝ ΚΡΗΤΗ - Γκρέγκορι Κόρσο


 Καταραμένες Μινωϊκές χαραμάδες, θα σας βουλώσω όλες!
Θα χτίσω τον εαυτό μου μακριά από κάθε τι, απ’ όλα όσα είναι εκεί έξω!
Εδώ θα κάτσω, με τα γόνατα λυγισμένα ψηλά, ανάμεσα σε αμφορές και αλόες,
διαβάζοντας σπασμένα αγγεία, τρώγοντας σύκα, μη έχοντας ανάγκη κανενός -
 Ο δικός μου πραγματικός λαβύρινθος είναι η ψυχή μου, Θησέα·
για δοκίμασε το κουβάρι με το νήμα σ’ αυτήν!

Θρόνοι που αδειάζουν από βασιλείς γεμίζουν με ερείπια·
Την κεφαλή μου των μυθολογιών δεν τηνε αποθέτω πάνω σ’ ένα και μόνο στήθος·
ούτε σε κάθισμα υπηρέτη, ή καναπέ βασιλικό, αρκετά μ’ αυτή τη σπηλιά τη μαξιλαρένια -
Ώ Δία! Ήμουνα τέτοιος βασιλιάς που το κάθε τι μπορούσα να κινητοποιήσω!
Ένας βασιλιάς που με χρησμούς συμβούλευε την αυτοκρατορία των αυλικών υπηρετών του·
όχι τους ευγενείς, ούτε τους γιούς μου, εκείνονε τον παιδεραστή τον Μίλητο,
κι εκείνον τον δεξιοτέχνη τον Ροδάμανθυ και την εννιάχρονη στη σπηλιά συνηγορία του -
Και τη γυναίκα μου! εκείνη την τρελή αγελάδα του πορνείου!
Χτίσε! Κλείσε! Χτίσε! Βούλωσε όλες τις ρωγμές!
Θέλανε να με ρίξουνε σ’ ένα κοχλάζον άθλιο δασύλλιο των νυμφών!
Κοίτα τα πόδια μου στου Ποταμού-θεού το στόμα!
Πλέξε την κεφαλή μου με Ναϊάδες!
Στείλε τον Έρωτα σε μένα, αυτόν τον άρπαγα της ανθρώπινης ματαιότητας!
Ώ της Καλυψώς η πρασινόρευστη κρεββατοκάμαρα με σχίζει σε χίλια κομμάτια!
Λάσπη! Ασβέστη! Σταμάτα την παλίρροια του Αιγαίου! Σβήσε την Αθήνα!

Ακόμα βλέπω τον καμπουριασμένο ταύρο, τα δίδυμα ακέφα λιοντάρια,
μια χαραμάδα ακόμα, και τελειώσαμε!
Στερούμαι τις Εχινάδες νήσους -

* * *

ΜΗΝΥΜΑ - Άλεν Γκίνσμπεργκ


Μια κι αλλάξαμε
το κάναμε κλωθογυρίσαμε δουλέψαμε
κλάψαμε μαζί και κατουρήσαμε
ξυπνώ το πρωΐ
μ’ ένα όνειρο στα μάτια
όμως εσύ είσαι φευγάτη στη Νιου Γιορκ
κρατώντας τις καλές μου τις στιγμές
Σ’ αγαπώ σ’ αγαπώ
και τ’ αδέλφια σου είναι παλαβά
Δέχομαι τον αλκοολισμό τους
Είναι πολύς καιρός που στο κρεβάτι ανασηκώθηκα
χωρίς ν’ αγγίξω άνθρωπο στο γόνατο, άνδρα
ή γυναίκα δεν με νοιάζει τί πιά,
θέλω τον έρωτα για τον οποίο γεννήθηκα· σε θέλω τώρα
Υπερωκεάνεια που βράζετε πάνω στον Ατλαντικό
Λεπτές μετάλλινες κατασκευές μη τελειωμένων ουρανοξυστών
Το πίσω μέρος απ’ το ζέπελιν βρυχώμενο πάνω απ’ το Λέϊκχερστ
Έξι γυναίκες που χορεύουνε πάνω σε κόκκινη σκηνή γυμνές
Τα φύλλα είναι τώρα πράσινα σ’ όλους του Παρισιού τους δρόμους
Θα είμαι πίσω σε δυό μήνες και θα σε κοιτώ στα μάτια

* * *

ΗΤΑΝ Η ΩΡΑ - Έζρα Πάουντ


«Σ’ ευχαριστώ ότι κι αν γίνει». Κι ύστερα γύρισε
και, σαν ηλιαχτίδα που απ’ τα κρεμάμενα λουλούδια
χάνεται όταν ο άνεμος λίγο παράμερα τα σπρώχνει,
έφυγε ξαφνικά από κοντά μου. Ε λοιπόν, ότι κι αν γίνει
μια ώρα ήτανε ηλιόφωτη και οι θεοί που κατοικούνε στα ψηλά
δεν θα μπορούσανε να περηφανευτούν πως θα γινόταν κάτι καλύτερο
έχοντας δεί την ώρα εκείνη πως περνούσε.

* * *

ΕΠΙ ΤΕΛΟΥΣ - Κρίστα Ράϊνριχ


Επί τέλους κανείς δεν αποφάσισε
και κανείς δεν χτύπησε την πόρτα
και κανείς δεν άνοιξε
και κανείς δεν στέκονταν εκεί μπροστά
και κανείς δεν μπήκε μέσα
και κανείς δεν είπε: "καλώς όρισες"
και κανείς δεν απάντησε: "επί τέλους"



από την ανθολογία Τα Ωραιότερα Ποιήματα του Κόσμου, μτφρ. Χρίστος Γούδης, εκδ. Άγνωστο
  'Η αγάπη δημιουργεί τα σύμπαντα, νικά την εντροπία. Η αγάπη, κυρίες και κύριοι, και η αλλόκοτη δημιουργική τρέλα μέσα στη νύχτα, που φτιάχνει καθεδρικούς ναούς στον άνεμο, στιχάκια που τα ακούνε μόνο οι άγγελοι, παράξενα γλυπτά και πυρετικούς πίνακες και μουσικές ανήκουστες, εκκεντρικές θεωρίες και συγκλονιστικές ανακαλύψεις, εξερευνήσεις, λογοτεχνίες και τέχνη κι αριστουργήματα που θα ξεχαστούν, όπως κι οι άνθρωποι που τα σκάρωσαν, που δεν είναι πια παρά σκιές, κι όμως μένει η μνήμη, που δεν σώζεται πουθενά –όλα τα κεφάλια θα χαθούν– αλλά υπάρχει, και θα υπάρχει μέχρι να χαθεί κι ο τελευταίος από εμάς, πέρα από τις εξόδους της νύχτας. Στο άπειρο. Εκεί που όλα δεν τελειώνουν ποτέ, και μόνο αρχίζουν...'

Παντελής Γιαννουλάκης, La Folie
Avatar - Arthur Bowen Davies
Chip Willis’s (model: Meagan Sample)