'Ἔπρεπε λοιπόν σά νά μήν ἔτρεχε τίποτε νά ἐπιμένει ἄλλοτε πρός μία κατεύθυνση ἄλλοτε πρός μιάν ἄλλη; ἤ ἀντίθετα νά μήν κινηθεῖ πιά ἀνάλογα μέ τήν περίπτωση δηλαδή ἀνάλογα μ’ ἀυτή τη λέξη πού τοῦ διέφυγε πού ἄν προέκυπτε ἀρνητική ὄπως κρίμα ἤ δυστυχία παραδείγματος χάριν τότε βέβαια παρ’ ὅλ’ αὐτά τό ἕνα καί στήν ἀντίθετη περίπτωση τότε βέβαια τό ἄλλο δηλαδή νά μήν κινηθεῖ πιά. Τόση κι ἀκόμη πιό μεγάλη ἡ ταραχή μέσα σρό δῆθεν μυαλό του ἕως ὅτου τίποτε πιά ἀπό τά τρίσβαθά του μόνο μόλις ἀραιά καί ποῦ ὤ νά τελείωνε. Ὅπως νά ’ναι ὅπου νά ’ναι. Χρόνος καί πόνος καί δῆθεν ἑαυτός. Ὤς νά τελείωναν ὅλα.'

Σάμουελ Μπέκετ, 'Σκιρτήματα', Σκιρτήματα. Πως να πω, μτφρ. Κυβέλη Μαλαμάτη & Δημήτρης Κρανιώτης, εκδ. Εξάντας

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου