'Έρχονται κρατώντας τα σιδερένια όργανα της αγάπης. Έρχονται.
Μόνο σφαγμένοι θα αγαπούμε δίχως να σφάζουμε.
Για να υπάρξει μέσα στη χαλύβδινη πίστη εκείνο το αυλάκι.
Όπου θα κροταλίζουν τα κουδούνια στον άνεμο.
Και η σάρκα θα λ ι ώ ν ε ι.
Όπου οι γυναίκες θα γεννούν θνητούς και ελεύθερους.
Όπου θα ανταμωθούμε με τη Γεσθημανή και τη Γοργώ ─ μόνοι.

Να τη λοιπόν, η κεφαλή της Μέδουσας εμπρός μου.
Είναι λίγη η ζωή  για να χωρέσει την αγάπη.
Κι όμως: μια στραβιά στιγμή ξεμαρμαρώνει.
(Πάντοτε έλεγα να πεθάνω με ένα τυφλό φιλί).
Ανοίγω τα μάτια, ανοίγω τα χείλη.
[...]
Για μισή ανάσα όπου.
Οι δυο ανύπαρκτες καρδιές μας γίνονται μια.
Κι απ' το λαιμό μας τινάζεται στους αιώνες το παράφορο αίμα.'


Θανάσης Τριαρίδης, Τα Μελένια Λεμόνια, εκδ. Τυπωθήτω

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου