'Μηδέν επί μηδέν ίσον μηδέν”. Με μία μόνο σκέψη, η λογική γεννήθηκε, αυτοκατοχυρώθηκε και δογμάτισε. Από τη στιγμή του πολλαπλασιασμού, η ύπαρξή της επισημοποιείται, ένας γενναίος νέος κόσμος δομείται. Το υπαρκτό εκλογικεύεται, ονοματίζεται, τακτοποιείται, επεκτείνεται, αναπαράγεται, βιομηχανοποιείται, καταναλώνεται, θαμπώνοντας το πεπερασμένο” της ίδιας της υφής του.
   Μηδέν επί μηδέν ίσον μηδέν”. Από το Τίποτε, Τίποτε. Κι ό,τι δοκιμάζει να δραπετεύσει, θεωρείται αμελητέα παραλλαγή, παιχνίδι διασκεδαστικό ή τιμωρητέα διαστροφή (καθώς η λογική μορφοποιεί, παράλληλα μα τα δικά της όρια, Ηθική και κανόνες της). [...] Η αποσιώπηση των ρηγματώσεων στο λογικό οικοδόμημα δεν σημαίνει, όμως, και εξάλειψη. Οι ρηγματώσεις μένουν και πληθαίνουν, αφού άλλωστε οι αιτίες τους είναι μόνιμες και συνεχείς. (Ο κορεσμός της επαναλαμβανόμενης πράξης της βίωσης, η μαγεία της αντίσκεψης, της άφεσης και της φαντασίωσης, ο τρόμος μπροστά στο πεπερασμένο της ατομικής πια ζωής). Κι ακόμη [...] η ακμή των ρηγματώσεων φτάνει πριν αποκτηθούν τα μέσα για την ολοκληρωτική πλύση εγκεφάλου”, που θα φέρει την πλήρη λογική επικράτηση. [...] Η ζωγραφική, η ποίηση και η μουσική, ο σουρεαλισμός,ο ανεικονισμός και ο ατονισμός, δείχνουν με σιγουριά την έξοδο προς το παράλογο.'

Βάιος Παγκουρέλης, 'Ο Παράλογος Ιππότης της Αποκάλυψης, Ένας Γύρος του Θανάτου στο Τσίρκο Ιονέσκο', περιοδικό Διαβάζω, αρ. τευχ. 122, Ιούλιος 1985

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου