'Προχωρώντας, είμαι η επιφάνειά μου, θα πει ρέπω στο χρόνο, τον αφήνω να γλείψει τα ακροδάχτυλα και επιδαψιλεύοντας την κορυφή του κύματος, ανασύρω μνήμες ως μαργαριτάρια ιδιόκτητων νόστων, μεταγραμμένων σε παρόντα εκπατρισμένα πίσω από το άγρυπνο μάτι της κραυγής. Είμαι έτοιμος ν’ αρχίσω ξανά, θα πει ότι πίσω από αυτό το κύμα, δύναμαι να εκδιώξω τις ανάρμοστες παραποιήσεις, του τώρα τις ψευδαισθήσεις, και έρποντας προς το κενό, ηττώμαι έχοντας πρωτίστως αποσπάσει τη ρίζα του υψώματος· [...]'

Χρίστος Αγγελακόπουλος, Ερανίσματα, εκδ. Ιδιωτική Έκδοση

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου