'Ο άνρθωπος κάθεται και γράφει μόνος του, δεν μπορεί να κάτσει μόνος του σκέτο, δεν μπορεί να κάτσει μόνος του και να ακούσει χωρίς να μιλάει, δεν μπορεί να κάτσει χωρίς να μιλάει και να βλέπει -άλλη συμφορά κι αυτή-, δεν μπορεί να κάτσει χωρίς να κάτσει, πρέπει οπωσδήποτε να κάνει, πρέπει οπωσδήποτε να δημιουργεί και να αναδημιουργεί, να πλάθει και να αναπλάθει, να χαλάει ώστε να φτιάξει, να φτιάχνει ώστε να χαλάσει και να ξαναφτιάξει, όχι δεν μπορεί να κάτσει ήσυχος μόνος του ο άνθρωπος, αν μπορούσε να κάτσει μόνος του ήσυχος ο άνθρωπος θα είχαν σωθεί ο ουρανός και η γη και η θάλασσα και όλα όσα έχουν, αλλά ο άνθρωπος δεν διανοείται να κάτσει μόνος του σκέτο, θέλει να γράψει μόνος του, ναι, κάθεται και δημιουργεί μόνος του, κάθεται μεν και δημιουργεί μόνος του αλλά δεν θέλει να αποφύγει έως τέλους την παρουσία των άλλων, ούτε καν στη συνέχεια δεν θέλει να αποφύγει την παρουσία των άλλων, την ανεξέλεγκτη έως τέλους παρουσία των άλλων, την ανεξέλεγκτη, απύθμενη και απροκάλυπτη παρουσία των άλλων, όχι, δεν θέλει να την αποφύγει οριστικά και τελεσίδικα και ανέκκλητα την παρουσία των άλλων, ο άνθρωπος θέλει να γράψει μόνος για να είναι στη συνέχεια με τους άλλους, να έχει τη χαρά να δικαιούται έπειτα να είναι με τους ίδιους άλλους και τους άλλους άλλους, όχι οιουσδήποτε άλλους, του άλλους κατὰ τὴν τάξιν καὶ τὴν δύναμιν αὐτῶν, γιατί και αυτή η βλακεία προσθέτει στην εικόνα που καθ’ ὁμοίωσιν φιλοτεχνεί για τον εαυτό του, στην εικόνα που επιμελημένα και μετά πάθους και μετά μανίας, μετά αυτιστικής μανίας, φιλοτεχνεί για τον εαυτό του.'

Μαρία Λαϊνά, Το Νόημα, εκδ. Καστανιώτη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου