'ὅπως μέσα στὸν ὄρθρο χρυσαφένια καταλάμπει
ἡ διακόρευση παιδίσκης.'

από το ποίημα 'Αποικία Χαλκιδέων' της συλλογής Οδὸς Λαιστρυγόνων

* * *

  'Ὁ κάποτε παρακείμενος ἤ σχολάζων πρὸς τὰ ἐκεῖ ποὺ ὁ χρόνος συστέλλεται, ἐθεᾶτο ἀλλιῶς, ἐθεᾶτο «ἐκ τῶν ἔνδον» νοηματοειδῶς ἰχνηλατώντας τὸ ἀσύλληπτο ἤ τὸ «θεόθεν». Αὐτός, ὁ κάποτε καὶ έπὶ πολὺ δυναστεύσας διανοίας καὶ φρένας, τώρα, μέσα ἀπὸ τὰ ποικίλα λύματα εἶναι ἕνας «σχεδόν», ἕνας quasi. Μεταπτωτικὸς καὶ συρρικνούμενος πρὸς ἕνα ὁριακὸ πρότυπο ὅπου τὸν παρασύρει ἡ γνωστικὴ ἐντροπία του. Ἡ διαδρομὴ εἶναι τῆς φθίνουσας συνάρτησης ποὺ συγκλίνει μέσα στὸν βιωματικὸ κύκλο, τόσο στενὸν ποὺ τὸ γενεσιουργὸ τραῦμα νὰ μένει ἀποκλεισμένο ἔξω του, μόνο σὰν μνήμη, ποὺ πάει νὰ γίνει ἀλειτούργητη.'

από σημείωση στο ποίημα 'Σχεδόν επιούσιος' της συλλογής Τα Μαχαίρια της Κίρκης


Έκτωρ Κακναβάτος, Ποιήματα 1978-1987, εκδ. Άγρα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου