'Ωστόσο για το γυμνό κορίτσι που ήταν ξαπλωμένο μ’ ανοιχτά τα χέρια και τα πόδια στην καταχνιά, το πρωινό είχε φτάσει πολύ αργά. Δυνατά δάχτυλα είχαν βρει το λαιμό και το λαρύγγι της την προηγούμενη νύχτα και οι σπόροι του θανάτου είχαν σπείρει λουλούδια στον ανοιχτό της τάφο. Ήταν ξαπλωμένη εκεί, με το πρόσωπο γυρισμένο προς τον ανοιχτογάλαζο ουρανό, με τα μάτια ορθάνοιχτα και γυρισμένα προς τα πίσω σαν να αναζητούσαν κάποια απάντηση μέσα της. Οι απαλές αναδυόμενες ομίχλες σχημάτιζαν κάτι σαν φωτοστέφανο γύρω από το κεφάλι της.'

Μικ Χάρισον, 'Η Αράχνη και η Μύγα'

* * *

  'Γιατί οι αμαρτίες του κόσμου είναι στ’ αλήθεια οι μεροληψίες του, οι ημιτέλειές του και μόνο, και είναι γι’ αυτές που πρέπει να υποφέρει κανείς προκειμένου να τις εξιλεώσει. Ένας τοίχος που έχει παραλειφθεί από ένα σπίτι επειδή τέλειωσαν οι πέτρες, ένα δωμάτιο σ’ ένα σπίτι που έμεινε ανεπίπλωτο επειδή τα χρήματα του ιδιοκτήτη ήταν ανεπαρκή - αυτά τα είδη της ημιτέλειας συνήθως σκεπάζονται ή λουστράρονται με τη μία ή την άλλη πρόχειρη λύση. Η φύση του ανθρώπου είναι γεμάτη με τέτοιες πρόχειρες λύσεις, που επινοούνται από τον ίδιο για να καλύπτει τις ημιτέλειές του. Νιώθει ότι ένα κομμάτι του ευατού του να είναι σαν έναν απόντα τοίχο ή ένα δωμάτιο που έμεινε ανεπίπλωτο και προσπαθεί όσο καλύτερα μπορεί να το βολέψει. Η χρήση της φαντασίας, η καταφυγή στα όνειρα ή στους υψηλότερους σκοπούς της τέχνης, είναι μια μάσκα που επινοεί ο ίδιος για να καλύψει την ημιτέλειά του. Ή η βία όπως είναι ένας πόλεμος, μεταξύ δύο ανθρώπων ή μερικών εθνών, είναι επίσης ένα τυφλό και άσκοπο αντιστάθμισμα για εκείνο που δεν έχει διαμορφωθεί ακόμη στην ανθρώπινη φύση. Μετά υπάρχει κι ένα άλλο αντιστάθμισμα. Αυτό βρίσκεται στην αρχή της εξιλέωσης, της παράδοσης του εαυτού στη βίαιη μεταχείριση των άλλων με την ιδέα ότι έτσι αποκαθέρεται κανείς από την ενοχή του.'

Τένεσι Ουίλιαμς, 'Ο Πόθος και ο Μαύρος Μασέρ'



από την ανθολογία Σκοτεινά Πάθη, μτφρ. Γιώργος Μπαλάνος, εκδ. Locus 7

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου