'Από την άλλη μεριά, αν το σύμπαν είναι πεπερασμένο, τότε είμαι πράγματι μοναδική και περιορισμένη, και ο θάνατος είναι μια μόνιμη κατάσταση – με μόνη διαφορά ότι δεν υπάρχει τέτοια κατάσταση σαν το θάνατο παρά μόνο σε υποκειμενικό επίπεδο. Αποτελεί μια παύση της αυτο-αντίληψης του εαυτού καθώς μια συγκεκριμένη μορφοδιάταξη ύλης αποδιοργανώνεται, αλλά η ίδια η ύλη συνεχίζει να υπάρχει – μόνο η μορφή της αλλάζει. Το σύμπαν συνεχίζει να υπάρχει έως ότου τελειώσει κι αυτό – αλλά κάτι τέτοιο θα ήταν ένα είδος αλλαγής από μόνο του, σωστά; Σε οτιδήποτε και αν μετάλλαζε το σύμπαν, και εκείνη η μορφή θα άλλαζε κάποτε σε κάτι άλλο επειδή το καθετί αλλάζει. Αν υπήρχε μια κατάσταση όπου τίποτε δεν αλλάζει, τότε το σύμπαν δε θα υπήρχε καν. Θα είχαμε διολισθήσει σ’ αυτό το είδος της σταθερής κατάστασης προ πολλού, και θα είχαμε παραμείνει εκεί. Αλλά η ύπαρξή μας εδώ, τούτη τη στιγμή, αποδεικνύει ότι η αλλαγή είναι συμπαντική. Ίσως άπειρη. Όταν το σύμπαν τελειώσει, ίσως αρχίζει ξανά· η ουσία της αλλαγής είναι ότι τι καθετί είναι σχετικό – τα πράγματα δεν μπορούν ν’ αλλάξουν εκτός κι αν έχουν σε κάτι στο οποίο ν’ αλλάξουν σε σχέση μαζί τους. Έτσι το σύμπαν μπορεί να είναι και πεπερασμένο και άπειρο ταυτόχρονα, με αυτό να εξαρτάται από τη σκοπιά του εκάστοτε παρατηρητή.'

Ντέιβιντ Τζέρολντ, Αστρόπτερο, μτφρ. Γιώργος Μπαλάνος, εκδ. Locus 7

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου