'[...] για τις μικρές πόλεις όπου έχει εγκατασταθεί εδώ και λίγο καιρό ένας άνθρωπος που δεν είναι απ' τα μέρη, για τον οποίο δεν γνωρίζουμε και πολύ καλά από πού έρχεται, αλλά που είναι σημαντικός και που κάνει εκεί το καλό και τα παλιά αμαρτήματα που επιζούν σε έναν τέτοιο συνεργό που νομίζαμε ξεχασμένο και τα οποία επανεμφανίζονται και, όντας ικανά να θέσουν σε κίνδυνο τη φήμη σας, δίνουν στις τύψεις μια ενέργεια που είχαν χάσει μέσα από την αλλαγή όλων των συνηθειών και το γλυκό παγκόσμιο κύρος. Όλα τα πράγματα που δεν μπορείται να δείτε πηγαίνοντας να επισκεφτείτε το σπουδαίο άνθρωπο ακόμα και θαυμάζοντας το βάθος των ματιών του, όχι περισσότερο από ό,τι κοιτάζοντας τα μάτια ενός ερωτευμένου ή επιπλέον ακούγοντάς τον να λέει : "Πόσο όμορφη είναι", δεν μπορείτε να φανταστείτε την ιδιαίτερη γοητεία και τα όνειρα, από τα οποία είναι πλεγμένος, που έκανε να περικλείσει μέσα στην ψυχή του η αγάπη του για κάποια γυναίκα.'

από το 'Η Ποίηση ή Οι Μυστηριώδεις Νόμοι'

 *

Εξαντλημένος που τόσο υπέφερα, πιο καταπονημένος ακόμα που αγάπησα
Η ζωή αφού με τα πέρατά της με γοήτεψε
Σφίγγει ολόγυρά μου τον μονότονό της κύκλο
Και το όνειρό μου νιώθοντας τον ορίζοντά του κλειστό
Μελαγχολικά ανδειπλώνεται και απορεί
Ποιος ξέρει ακούγοντας το φθινόπωρο τόσο συγκινητικό
Εάν πνίγει έναν λυγμό ή εάν συγκρατεί ένα τραγούδι
Τόσο σοβαρό όσο η ώρα και σαν εκείνη διφορούμενο
Η καδριά μου δίχως να το γνωρίζει διερχόταν μια καμπή.

*

Στον Robert de Billy

Το πνεύμα σου, χρυσάνθεμο θεϊκό
Οδυνηρό με μεγαλοπρέπεια,
Μια μέρα θα μας ξαναπεί τα θέματα
Του πόνου της ομορφιάς.



Μαρσέλ Προυστ, Ποιήματα, μτφρ. Ελένη Κόλλια, εκδ. Ηριδανός

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου