'Μιά ρυθμισμένη και ρυθμίζουσα διαθεσιμότητα, ὄχι στό λεγόμενο ἀναπόφευκτο ἀλλά σ’ αὐτό πού ἐπέρχεται, νηφάλια καί ἀνήσυχη μαζί, ψύχραιμη καί έντονη, ἀνοίγεται στήν καταστροφή καί μένει παράνομη. Εἶναι δύσκολο νά εἰσακουσθεῖ ἕνας τέτοιος ποιητικός στοχασμός πού ἀναφέρεται στή διαθεσιμότητα, ὑποφέρει τά πλήγματά της καί συνεπάγεται μιά παραγωγική καί γενναιόδωρη ἀντιμετώπιση. Ἀναλαμβάνοντας καί ἐπεξεργαζόμενη τίς ἀντιφάσεις της, αὐτή ἡ διαθεσιμότητα εἶναι συνώνυμη μέ τό ὕπατο ἄνοιγμα.'

  'Εἶναι καί μένει ἀβαθής ὁ χαρακτηρισμός τῆς τέχνης ὡς συνόλου μορφῆς καί περιεχομένου. Μορφή καί περιεχόμενο δέν χωρίζονται. Μιά μορφή εἶναι πάντα ἡ μορφή ἑνός περιεχομένου καί τό λεγόμενο περιεχόμενο ἔχει τήν ἀντίστοιχη μορφή. Εἶναι ἐπίσης τελείως ἀδέξια καί ἀφελής ἡ στάση πού βλέπει στήν τέχνη καί στήν κατανάλωσή της μιά ὑπόθεση θαυμασμοῦ, ἡδονῆς καί κορεσμοῦ τῶν ἀνθρώπινων, πολύ ἀνθρώπινων, σπαραγμῶν τῆς ὑποκειμενικότητας. Εἶναι πέρα ὥς πέρα ἀσήμαντη ἐκείνη ἡ σχέση μέ τήν τέχνη πού τή μετατρέπει σέ ἀνώδυνο ὄνειρο, σέ μιά φαντασίωση χωρίς αἱματηρή ἀναφορά στήν καίρια, ἀτομική ὅσο καί συλλογική ὕπαρξή μας. Ἡ σχέση μέ τήν τέχνη στηρίζεται πολύ συχνά σ' ἕνα ψεῦδος, συνειδητό ἤ ὄχι, μᾶλλον πολύ θολό, πού παίζεται σ’ ἕναν φθηνό φαντασιακό «κόσμο» καί στόν ὁποῖο ἡ θεμελιακή καί ἀβάσταχτη ζωή μας συνεχίζει νά ζεῖ τή μετριότητά της.'


Κώστας Αξελός, Το Άνοιγμα στο Επερχόμενο και Το Αίνοιγμα της Τέχνης, εκδ. Νεφέλη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου