'Ὁ κόσμος οὔτε εἶναι, οὔτε ὑπάρχει. Τί κάνει λοιπόν; Ξετυλίγεται σάν ἄνοιγμα, σάν παιχνίδι, σάν περιπλάνηση. Ὁ κόσμος δέν ὑπακούει σέ κανόνες, οὔτε θεϊκούς οὔτε ἀνθρώπινους. Ὅλα τά ὀνόματα, ὅλα τά νοήματα καί ὅλες οἱ ἀ-νοησίες, ὅλοι οἱ κανόνες, ὅλες οἱ πράξεις μας καί οἱ πίστεις μας εἶναι, μένουν, ἐνδοκοσμικά. Ἡ ἀνοιχτή σπείρα τοῦ κόσμου τά περιέχει, τά θρυμματίζει καί τά ὑπερβαίνει. Πῶς μποροῦμε νά ποῦμε μερικές λέξεις γιά τόν κόσμο, ὅχι μέ τήν ἔννοια πού λέμε: ὁ κόσμος θέλει τοῦτο ἤ τό ἄλλο πρᾶγμα; Ὁ κόσμος δέν εἶναι τό σύνολο ὅλων τῶν ἐμφανιζόμενων πραγμάτων, προσώπων, ἔργων, φαντασιακῶν σχημάτων. Ὑπνοβάτες, περπατᾶμε στήν ἄκρη τοῦ γκερμοῦ μέσα στόν κόσμο τόν μικρό, ἀδιάφοροι γιά τόν κόσμο τόν ἀπέραντο καί τήν ἄβυσσό του. Καί τί στίλ ζωῆς, σκέψης καί πράξης θά ἀντιστοιχοῦσε σέ αὐτό τό ἄνοιγμα; Δέν ὑπάρχουν κοσμοσωτήριες προτάσεις. Ἐκεῖ πού τίθενται τά ἐρωτήματα τά ὁποῖα ὑπερβάινουν κατά πολύ τά προβλήματα, ἐκεῖ, αἰνοιγματικά, ἐμφανίζονται ἀνοιχτοί δρόμοι.'

  'Τό πρᾶγμα ἔχει περισσότερη σημασία ἀπό τή λέξη. Χωρίς αὐτό νά σημαίνει πώς τό «πρᾶγμα»μπορεῖ νά παίξει χωρίς τή λέξη πού πάει μαζί. Οἱ λέξεις γίνονται φράσεις -ὄχι ἀναγκαστικά ἀποφαντικές-, οἱ φράσεις κείμενο, καί τό κείμενο βιβλίο. Ἡ ὐπόθεση τοῦ βιβλίου παρουσιάζεται καί αὐτή σάν προβληματική. Ποιά θά εἶναι ἡ μοίρα του; Ἡ σκέψη πού γίνεται βιβλίο ἔχει κάτι τό ἄτοπο. Δέν ὐπάρχει ὅμως ποτέ καθορισμένος τόπος τῆς σκέψης. Καί ὁ χρόνος της εἶναι πάντοτε καί παντοῦ ἐποχιακός, διακυβεύων καί διακυβευβόμενος.'


Κώστας Αξελός, Η Εποχή και το Ύπατο Διακύβευμα, εκδ. Νεφέλη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου