'Ὅμως [...] τούτοις ἀλλοίωσιν καὶ γένεσιν ἐνδέχεται ποιεῖν, καθάπερ εἴρηται, τροπῇ καὶ διασθιγῇ μετακινοῦντα τὸ αὐτὸ καὶ ταῖς τῶν σχημάτων διαφοραῖς, ὅπερ ποιεῖ Δημόκριτος. Διὸ καὶ χροιὰν οὔ φησσιν εἶναι· τροπῇ γὰρ χρωματίζεσθαι.'

  'Ἐπεὶ τοίνυν πάντῃ τοιοῦτόν ἐστι τὸ σῶμα, διῃρήσθω. Τί οὖν ἔσται λοιπόν; μέγεθος; οὐ γὰρ οἷόν τε· ἔσται γάρ τι οὐ διῃρημένον, ἦν δὲ πάντῃ διαιρετόν. Ἀλλὰ μὴν εἰ μηδὲν ἔσται σῶμα μηδὲ μέγεθος, διαίρεσις δ' ἔσται, ἤ ἐκ στιγμῶν ἔσται, καὶ ἀμεγέθη ἐξ ὧν σύγκειται, ἤ οὐδὲν παντάπασιν, ὥστε κἂν γίνοιτο ἐκ μηδενὸς κἂν εἴη συγκείμενον, καὶ τὸ πᾶν δὴ οὐδὲν ἄλλ' ἢ φαινόμενον.'

* * *

  'Ωστόσο [...] είναι δυνατό να προκαλέσει κάποιος αλλοίωση και γένεση στα σώματα αυτά, αν μετακινώντας το ίδιο πράγμα με τροπή και διάταξη και με διαφοροποίηση των σχημάτων, πράγμα που κάνει ο Δημόκριτος (γι' αυτό και ισχυρίζεται πως δεν υπάρχει χρώμα, γιατί η χρώση, κατά την άποψή του, οφείλεται στην τροπή των σχημάτων).'

  'Αφού, λοιπόν, το σώμα είναι ολοσχερώς διαιρετό, έστω ότι το διαιρέσαμε. Τι θ' απομείνει, τότε; Μέγεθος; Δεν είναι δυνατό, γιατί τότε θα υπάρχει κάτι που δεν διαιρέθηκε, ενώ υπετέθη ως ολοσχερώς διαιρετό. Αν, όμως, δεν απομείνει κανένα σώμα ή θ' αποτελείται από σημεία, και τα συστατικά του δεν θα έχουν μέγεθος, ή δεν θα υπάρχει απολύτως τίποτα. Έτσι, θα γινόταν από το τίποτα και θ' αποτελούνταν από τίποτα και το όλον δεν θα ήταν παρά μόνο φαινόμενο.'


Αριστοτέλης, Περί Γενέσεως και Φθοράς, μτφρ. Φιλολογική Ομάδα Κάκτου, εκδ. Κάκτος
Peg-Top (c. 1937-52) - Hans Bellmer

  'Η ύπαρξη [...] συμπληρωματικών πλευρών διαπιστώνεται σε κάθε ανθρώπινη κατάσταση. Υπάρχουν ανθρώπινες εμπειρίες που στο πεδίο του συναισθήματος, της τέχνης, της ηθικής, καθώς και στις προσωπικές σχέσεις, που είναι τόσο πραγματικές όσο οποιαδήποτε εμπειρία μετρήσιμη με τις πέντε αισθήσεις μας. Είναι σίγουρο ότι η επίδραση των εμπειριών αυτών δικαιούται μια επιστημονική ανάλυση, αλλά η σημασία τους και η άμεση σχέση τους με την αισθητικότητά μας μπορεί να χαθούν μέσα σε μια τέτοια ανάλυση, ακριβώς όπως η κβαντική φύση του ατόμου χάνεται όταν αυτό υποβάλλεται σε παρατήρηση.'

  'Πρέπει να επισημάνουμε [...] ότι στα πλαίσια κάθε προσέγγισης υπάρχει ένα συγκεκριμένο είδος λόγου, που φαίνεται διεισδυτικό και συνοπτικό, όταν το εκτιμά κανείς σύμφωνα με τη δική του αξιολογική κλίμακα, αλλά, αντίθετα, εύθραστο και ομιχλώδες, αν το κρίνει με το μέτρο μιας άλλης, συμπληρωματικής προσέγγισης. Μια οπτική γωνία είναι το συμπλήρωμα μιας άλλης, και πρέπει να τις χρησιμοποιήσουμε όλες αν θέλουμε να φτάσουμε στη γνώση της πλήρους σημασίας των εμπειριών μας.'


Βίκτορ Βάισκοφ [Victor Weisskopf], Η Κβαντική Επανάσταση, μτφρ. Νίκος Δουμάνης, εκδ. Κάτοπτρο

 'Lo! some we loved, the loveliest and best
   That Time and Fate of all their Vintage prest,
  Have drunk their Cup a Round or two before,
And one by one crep silently to Rest'

 'Ah, make the most of what we yet may spend,
   Before we too into the Dust descend;
  Dust into Dust, and under Dust, to lie,
Sans Wine, sans Song, sans Singer, and—sans End!'

 'The Moving Finger writes; and, having writ,
   Moves on; nor all thy Piety nor Wit
  Shall lure it back to cancel half a Line,
Nor all thy Tears wash out a Word of it.'

 'Alas, that Spring should vanish with the Rose!
   That Youth's sweet-scented Manuscript should close!
  The Nightingale that in the Branches sang,
Ah, whence, and whither flown again, who knows!'


from The Rubáiyát of Omar Khayyám, translator: Edward FitzGerald, publisher: Richard Lesley & Co Ltd

  '«Μου αρέσει η μουσική», είπε με μια χαμηλή, μελωδική φωνή.
   Το πρόσωπό του γύρισε προς το μέρος μου, αφήνοντας να διαφανεί η έντονη μυτερή προεξοχή που σχημάτιζαν τα μαύρα στιλπνά μαλλιά πάνω από το μέτωπό του.
   «Αλήθεια;» Το απροσδόκητο της παρατήρησής του με είχε βρει απροετοίμαστο. Δίχως να το καταλάβω πρέπει να είχα εκφράσει τις σκέψεις μου μεγαλόφωνα. «Τι είδους;» ρώτησα αμήχανα.
   «Αυτή.» Χρησιμοποίησε το εβένινο μπαστούνι του για να δείξει τον εν γένει κόσμο ολόγυρα. «Το στεναγμό της μέρας που τελειώνει.»'

Έρικ Φρανκ Ράσελ, από το διήγημα 'Ο Πρόσφυγας' της ανθολογίας Αναζητώντας Παράξενους Θεούς, μτφρ. Γιώργος Μπαλάνος, εκδ. Locus 7

  'Θεωρώ την αθανασία ως το μοναδικό σκοπό για τον οποίο αξίζει κάποιος να παλεύει: αθανασία στο Διάστημα. Ο άνθρωπος είναι ένα τεχνούργημα που κατασκευάστηκε με στόχο το ταξίδι στο Διάστημα. Δεν έχει σχεδιαστεί να παραμείνει στην τωρινή του κατάσταση, όπως και ο γυρίνος δεν έχει σχεδιαστεί για να μείνει γυρίνος. Όμως ο άνθρωπος βρίσκεται σε κατάσταση πρόσκαιρης διακοπής της εξέλιξής του.
   Χρόνος είναι αυτό που τελειώνει, ο δε Άνθρωπος βρίσκεται στο Χρόνο.
   Η μετάβαση από το Χρόνο στο Διάστημα είναι εξίσου δραστική με την εξελικτική μετάβαση από το νερό στη ξηρά... Η αθανασία είναι κάτι για το οποίο πρέπει να δουλέψεις και να πολεμήσεις... Ο Γέρος του Βουνού ανακάλυψε πως η αθανασία είναι εφικτή στο Διάστημα, που δεν είναι παρά οι Δυτικές Χώρες της Αιγυπτιακής Βίβλου των Νεκρών.
   Οι Δυτικές Χώρες είναι υπαρκτός τόπος, Υφίσταται, και τον φτιάξαμε εμείς, με το μυαλό και τα χέρια μας. Εμείς πληρώσαμε για αυτόν, με το αίμα μας και με τη ζωή μας. Είναι δικός μας, και θα τον πάρουμε πίσω.'

Ουίλιαμ Μπάροουζ, 'The Final Academy: Statements of a Kind', Ιούλιος 1982


  'Θέλω να φτάσω στις Δυτικές Χώρες - μπροστά σου ακριβώς, στην απέναντι όχθη από το ρυάκι που αφρίζει. Εϊναι ένας παγωμένος οχετός. Είναι γνωστό ως Ντουάντ, το θυμάσαι; Όλη η βρώμα και η φρίκη, ο φόβος, το μίσος, η αρρώστια κι ο θάνατος ολόκληρης της ανθρώπινης ιστορίας κυλάει ανάμεσα σε σένα και τις Δυτικές Χώρες. Άσ' το να κυλάει! Ο γάτος μου, ο Φλετς, τεντώνεται πίσω μου στο κρεβάτι [...].
   Πόσο παίρνει σε κάποιον μέχρι να μάθει ότι δεν θέλει, δεν μπορεί να θέλει, αυτό που 'θέλει'; [...]
   Ο γερο-συγγραφέας δεν μπορούσε πια να γράψει άλλο, αφού είχε πλέον φτάσει στο τέρμα των λέξεων, στο τέρμα όσων μπορούν να γίνουν με τις λέξεις. Και μετά; [...]
   Στην Ταγγέρη το Parade Bar έχει κλείσει. Σκιές πέφτουν στο Βουνό.
   "Βιαστείτε, παρακαλώ. Ώρα να κλείνουμε".'

Ουίλιαμ Μπάροουζ, 'The Western Lands'

* * *

από το Ουίλιαμ Μπάροουζ, El hombre invisible του Μπάρι Μάιλς, μτφρ. Γιώργος Γούτας, εκδ. Απόπειρα
'Parker's Mood' - Charlie Parker's All Stars
from Andrzej Klimowski’s The Depository: A Dream Book

THE TURTLES


It was in the Pacific.
            Off the coast of Nicaragua.
We were out fishing for red snappers
in the blue sea with the blue sky
            the sea like blue ink

and suddenly two turtles, coupled
one mounted on the other
                   making love in the sea
as they had been doing
            since the beginning of their species
to reproduce their kind
            and produce more species and more species
the same act in the sea for millions of years
for love
of the human species
and its fulfilment
communism.
The act that had gone on since the world began.
And I think of Matthew nineteen verse twelve:
And there are those who do not marry
for the sake of the kingdom of heaven, communism -
like a lonely turtle in the middle of the Pacific
                   alone under heaven
                                  wedded to heaven.



Ernesto Cardenal, Nicaraguan New Time, translator: Dinah Livingstone, publisher: Journeyman Press