'Η τάξη των πραγμάτων, η τάξη των επιφάσεων, δεν μπορεί πια να δοθεί με εμπιστοσύνη σε οποιοδήποτε υποκείμενο γνώσης. Θέλω τη σκέψη να είναι παράδοξη, γοητευτική -φτάνει προφανώς να μην εκλαμβάνει τη γοητεία για κολακευτική χειραγώγηση, αλλά για μια εκτροπή ταυτότητας, για μια εκτροπή του είναι.
   Γιατί η σκέψη δεν εργάζεται πια για την αναγνώριση των πραγμάτων, όπως η ορθολογική σκέψη, αλλά για την μη-αναγνώρισή τους, για τη γοητεία τους, δηλαδή για την εκτροπή τους, παρά τη φαντασματική της θέληση να ενοποιήσει τον κόσμο υπό τον έλεγχό της και με το όνομά της.
   Αυτή εδώ η σκέψη είναι προφανώς ένας προβοκάτορας, που διαχειρίζεται τη ψευδαίσθηση με ψευδαίσθηση. Δεν ισχυρίζομαι ότι η σκέψη αυτού του τύπου έχει εφαρμογή παντού. Ίσως να πρέπει να αποδεχθούμε δύο επίπεδα σκέψης: μια σκέψη αιτιακή, ορθολογική, που αντιστοιχεί στον νευτώνειο κόσμο στον οποίο ζούμε, και ένα άλλο επίπεδο σκέψης, πολύ πιο ριζικό, που θα αποτελούσε μέρος αυτού του κρυφού προορισμού του κόσμου του οποίου θα ήταν κάτι σαν μοιραία στρατηγική.'

Ζαν Μποντριγιάρ, Συνθήματα, μτφρ. Βασίλης Τομανάς, εκδ. Νησίδες

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου