'Ἐγὼ δὲ ὁποῖα μὲν ἦν Ἀλεξάνδρου τὰ ἐνθυμήματα οὔτε ἔχω ἀτρεκῶς ξυμβαλεῖν οὔτε μέλει ἔμοιγε εἰκάζειν, ἐκεῖνο δὲ καὶ αὐτὸς ἄν μοι δοκῶ ἰσχυρίσασθαι, οὔτε μικρόν τι καὶ φαῦλον ἐπινοεῖν Ἀλέξανδρον οὔτε μεῖναι ἂν ἀτρεμοῦντα ἐποὐδενὶ τῶν ἤδη κεκτημένων, οὐδ’ εἰ τὴν Εὐρώπην τῇ Ἀσίᾳ προσέθηκεν, οὐδ’ εἰ τὰς Βρεττανῶν νήσους τῇ Εὐρώπῃ, ἀλλὰ ἔτι ἂν ἐπέκεινα ζητεῖν τι τῶν ἠγνοημένων, εἰ καὶ μὴ ἄλλῳ τῳ, ἀλλὰ αὐτόν γε αὑτῷ ἐρίζοντα. καὶ ἐπὶ τῷδε ἐπαινῶ τοὺς σοφιστὰς τῶν Ἰνδῶν, ὧν λέγουσιν ἔστιν οὓς καταληφθέντας ὑπ’ Ἀλεξάνδρου ὑπαιθρίους ἐν λειμῶνι, ἵναπερ αὐτοῖς διατριβαὶ ἦσαν, ἄλλο μὲν οὐδὲν ποιῆσαι πρὸς τὴν ὄψιν αὐτοῦ τε καὶ τῆς στρατιᾶς, κρούειν δὲ τοῖς ποσὶ τὴν γῆν ἐφ’ ἧς βεβηκότες ἦσαν. ὡς δὲἤρετο Ἀλέξανδρος δι’ ἑρμηνέων ὅ τι νοοῖ αὐτοῖς τὸ ἔργον, τοὺς δὲ ὑποκρίνασθαι ὧδε· βασιλεῦ Ἀλέξανδρε, ἄνθρωπος μὲν ἕκαστος τοσόνδε τῆς γῆς κατέχει ὅσονπερ τοῦτό ἐστιν ἐφ’ ὅτῳ βεβήκαμεν· σὺ δὲ ἄνθρωπος ὢν παραπλήσιος τοῖς ἄλλοις, πλήν γε δὴ ὅτι πολυπράγμων καὶ ἀτάσθαλος, ἀπὸ τῆς οἰκείας τοσαύτην γῆν ἐπεξέρχῃ πράγματα ἔχων τε καὶ παρέχων ἄλλοις. καὶ οὖν καὶ ὀλίγον ὕστερον ἀποθανὼν τοσοῦτον καθέξεις τῆς γῆς ὅσον ἐξαρκεῖ ἐντεθάφθαι τῷ σώματι.'

  'Προσωπικά, δεν μπορώ να πω με ακρίβεια τι σχέδια είχε ο Αλέξανδρος ούτε και μ’ ενδιαφέρει να υποθέσω. Εκείνο όμως που μου φαίνεται ότι μπορώ να ισχυριστώ είναι ότι ο Αλέξανδρος δεν είχε τίποτα μικρό ή ασήμαντο στο μυαλό του· ούτε θα έμενε ήσυχος στις περιοχές που είχε ήδη καταχτήσει, ακόμη κι αν πρόσθετε την Ευρώπη στην Ασία και τα Βρετανικά νησιά στην Ευρώπη. Πέρα και από αυτά, θα ζητούσε να βρει κάτι άγνωστο ακόμα ερίζοντας όχι με κανέναν άλλο αλλά με τον ίδιο τον εαυτό του. Υπάρχει μια ιστορία για τους φιλοσόφους των Ινδών σε σχέση με τα παραπάνω και για την οποία τους επαινώ. Λένε ότι ο Αλέξανδρος τους βρήκε να κάθονται στο ύπαιθρο, σ’ ένα λιβάδι που ήταν η μόνιμη κατοικία τους και ότι, όταν αντίκρισαν τον ίδιο και τη στρατιά του, άλλο δεν έκαναν από το να χτυπούν με τα πόδια τους τη γη που πατούσαν. Όταν ο Αλέξανδρος έβαλε διερμηνείς να τους ρωτήσουν τι σημαίνει αυτό που κάνουν, εκείνοι απάντησαν: «Βασιλιά Αλέξανδρε, κανένας δεν κατέχει μεγαλύτερο κομμάτι γης από αυτό που πάνω του πατάμε. Και συ που είσαι άνθρωπος με τις ίδιες ιδιότητες των άλλων, εκτός από την πολυπραγμοσύνη και την υπερηφάνεια σου, κατέκτησες τόση γη μακριά από την πατρίδα σου και τη μοίρασες και σε άλλους για να τη διοικούν. Κι όμως, σε λίγο θα πεθάνεις και θα έχεις δική σου τόση γη όση αρκεί για να ταφεί το σώμα σου».'


Αρριανός, Αλεξάνδρου Ανάβασις, Βιβλίο έβδομο, μτφρ. Φιλολογική Ομάδα Κάκτου, εκδ. Κάκτος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου