'Η σκέψη είναι κάτι το υπέρτατα δικό μας· θαμμένο στα απώτατα μύχια του είναι μας. Επιπλέον, είναι και η πιο κοινή, η πιο φθαρμένη και η πιο επαναλαμβανόμενη πράξη μας. Η αντίφαση είναι άλυτη.'

  'Το κατευθυντήριο φως του πνεύματος συνορεύει παντού με το σκοτάδι. Υπάρχουν άραγε νευροφυσιολογικά, εξελικτικά όρια στις εννοιολογικές αντιλήψεις μας και στις αναλύσεις μας για τον κόσμο; Υπάρχουν άραγε κατηγορικά όρια στην ανθρώπινη λογική; Ποιές είναι οι εγγενείς δυσχέρειες -είτε γίνονται αντιληπτές είτε όχι-που προκαθορίζουν την εμβέλεια και τη σαφήνεια των πιο τολμηρών εικασιών μας (εικασιών που μπορεί κάλλιστα να είναι εντελώς ανεπαρκείς ή ακόμα και εντελώς αποκομμένες από την πραγματικότητα του σύμπαντος); Τι απόδειξη έχουμε, τι απόδειξη θα μπορούσαμε να έχουμε, ότι η πρόοδος της εμπειρικής έρευνας και της θεωρητικής κατασκευής είναι απεριόριστη, ότι η θεωρητική νόηση θα συνεχίσει το φαινομενικά ατέρμονο ταξίδι της στις «θάλασσες της σκέψης»; Τα πιο ισχυρά ηλεκτρονικά μικροσκόπια φαίνεται πια ότι πλησιάζουν τα όρια της εφικτής παρατήρησης, όπως ακριβώς, σε μια βασανιστική συμμετρία, τα πιο ερευνητικά ραδιοτηλεσκόπια. Όχι ότι το φως από μακρινούς γαλαξίες δεν φτάνει ως εμάς· στην αλληγορία της μοναξιάς μας, δεν θα φθάσει ποτέ ως εμάς.'

  'Η κυριαρχία της σκέψης, της απόκοσμης ταχύτητας της σκέψης εξυψώνει τον άνθρωπο πάνω από κάθε άλλο ζωντανό πλάσμα. Κι όμως, τον αφήνει ξένο για τον ίδιο τον εαυτό του και για τα μεγέθη του κόσμου.'


Τζoρτζ Στάινερ, Δέκα (Πιθανοί) Λόγοι για τη Μελαγχολία της Σκέψης, μτφρ. Σεραφείμ Βελέντζας, εκδ. Scripta

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου