Ἡ ἀνθρώπινη ἡ φήμη δὲν εἶναι παρὰ τοῦ ἀνέμου μιὰ πνοή,
πότε ἀπὸ ’δῶ μᾶς ἔρχεται, πότε ἀπὸ κεῖ·
κι ἀλλάζει ὄνομα ὅταν ἀλλάζει ἀπ’ ὅπου μᾶς φυσεῖ.
      Καὶ πόσο μεγαλύτερη θὲ νά ’χες φήμη
ἄν γέρικο ἄφηνες τὸ κορμὶ
παρὰ ἄν πέθαινες ὅταν, μικρό ἀκόμη, τσεβδίζει τὸ παιδί,
      ἤ ἀφοῦ πιὰ χίλια ἔτη εἶχαν περάσει, ποὺ χρόνος εἶν’
μικρότερος ἀπ’ τὸ πετάρισμα ἐνὸς βλεφάρου μπροστὰ στὴν
αἰωνιότητα, σὰ μὲ τῶν ἄστρων τὶς ἀργὲς τροχιὲς παραβληθεῖ.

* * *

      Πρόθυμα γιὰ ν’ ἀγαπᾶ ἡ ψυχὴ εἶναι καμωμένη,
γι' αὐτό, σὲ κάθε πράγμα ἑλκυστικό πηγαίνει
μόλις χαρὰ γιὰ τοῦτο νιώσει.
      Ἀπὸ τὰ γύρω πράγματα ποὺ ὑπάρχουν, ἡ νόησή σας
εἰκόνες σχηματίζει καὶ μέσα σας τὶς δείχνει,
κι ἔτσι τὶς βλέπει ἡ ψυχή σας·
      ἄν πρὸς αὐτὰ τὴν ὄψη της γυρίσει ἡ ψυχή,
αὐτὸ τὸ γύρισμα εἴναι ἀγάπη, ἀγάπη φυσική,
ποὺ ἀπὸ χαρὰ καινούργιο μέσα σας δεσμό δημιουργεῖ.
      Ὕστερα, ὅπως ἡ φλόγα, στὰ ψηλὰ πηγαίνει
γιατὶ, ἀπὸ τὴν οὐσία της, ν’ ἀνέβει εἶναι πλασμένη,
ἐκεῖ ποὺ τὸ στοιχεῖο της πιότερο διαρκεῖ,
      ἔτσι τὸν πόθο νιώθει ἡ ψυχὴ ἡ ἐρωτευμένη, ποὺ κίνηση
εἶναι πνευματικὴ καὶ ποὺ ποτὲ δὲ σταματᾶ, μέχρι νὰ νιώσει
τὴ χαρὰ μ’ αὐτὸ ποὺ ἀγαπάει νὰ ἑνωθεῖ.
      Τώρα μπορεῖς νὰ καταλάβεις ὅτι εἶναι κρυμμένη
ἡ ἀλήθεια ἀπ’ ὅσους πιστεύουν
πὼς κάθε ἀγάπη εἴναι γιὰ ἔπαινο φτιαγμένη·
      ἴσως γιατὶ νομίζουν πὼς εἴν’ πάντα καλὴ
ἡ διάθεση γι’ ἀγάπη, ὅμως κάθε σφραγίδα
δὲν εἶναι πάντοτε καλή, ἐπειδὴ πάντα καλὸ εἶναι τὸ κερί".



Δάντης, Η Θεία Κωμωδία: Καθαρτήριο, αποσπάσματα από τα Άσματα XI και XVIII, μτφρ. Ανδρέας Ριζιώτης, εκδ. Τυπωθήτω

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου