'Ἀπὸ τὸν ἔξω κόσμο μονάχα ἀναλαμπές, οἱ αἰσθήσεις μου εἶναι ὅλες στραμμένες σὲ μένα. Σκοτεινὸς καὶ βουβὸς καὶ ἀνούσιος, δὲν εἶμαι γιὰ τὰ νύχια τους. Εἶμαι μακριὰ ἀπ’ τοὺς θορύβους τῆς ἀνάσας καὶ τοῦ αἵματος, ἔγκλειστος.'

  'Νὰ ζεῖς καὶ νὰ δίνεις ζωή. Πρὸς τί νὰ τὰ βάζουμε μὲ τὶς λέξεις, δὲν εἶναι πιὸ σκάρτες ἀπ’ αὐτὸ ποὺ πλασσάρουν.'

  'Καὶ μετὰ να ζήσω, μέχρι ποὺ να νιώσω, πίσω ἀπ’ τὰ κλειστά μου μάτια, νὰ κλείσουν ἅλλα μάτια. Ὡραίο τέλος.'

  'Καὶ ἦταν, ἄν καὶ λιγότερο περιγραπτό, σὰν τὸ ἐξανέμισμα δυὸ μικρῶν σωρῶν λεπτῆς ἄμμου, ἤ σκόνης ἴσως ἤ στάχτης, ὄχι τοῦ ἴδιου μεγέθους, ἀλλὰ ποὺ μικραίνουν κατὰ κάποιο τρόπο παράλληλα, ἄν αὐτὸ λέει τίποτα, ἀφήνοντας πίσω τους, τὸ καθένα στὴ θέση του, τὸ ὑπέροχο πράγμα ποὺ λέγεται ἀπουσία.'

  'Καὶ τὶ δὲν ἦταν πάντα τὸ ὄνειρό μου στὸ βάθος, τόσες χορδὲς καὶ ποτὲ οὔτε ἕνα βέλος. Μάλιστα, αὐτὸ εἶμαι τώρα, ἕνα ὑπέργηρο ἔμβρυο, σεβάσμιο καὶ παράλυτο, ἡ μάνα μου πάει, τὴ σάπισα, θὰ μὲ ξεγεννήσει μέσω γάγγραινας, μπορεῖ νά ’ναι κι ὁ μπαμπὰς στὸ πανηγύρι, θὰ ὁρμήσω σκούζοντας μὲ τὸ κεφάλι μπροστά, γραμμὴ στὸ όστεοφυλάκιο, μπά, δὲ θὰ σκούξω, δὲν ἀξίζει τὸν κόπο. Τὸ τὶ παραμύθια μοῦ ἔχω πεῖ, ἔτσι κολλημένος στὴ σάπια βλέννα, κι ὅλο νὰ πρήζομαι, νὰ πρήζομαι, λέγοντας, Τὸν κρατάω ἐπιτέλους τὸ μύθο μου.'

  'Τὰ σαραβαλιασμένα ἀπὸ τὴ φρίκη μάτια χασομερᾶνε πανάθλια πάνω σὲ ὅλα ἐκεῖνα ποὺ ἱκέτευαν τόσον καιρό, σὲ μιὰ τελευταία προσευχὴ, τὴ μόνη ἀληθινὴ ἐπιτέλους προσευχή, αὐτὴ ποὺ δὲν παρακαλάει γιὰ τίποτα. Καὶ τότε εἲναι ποὺ μιὰ μικρὴ ὑπόνοια ἐκπλήρωσης ζωντανεύει τὶς νεκρὲς ἐπιθυμίες κι ἕνας ψίθυρος σηκώνεται μὲς στὴ σιωπὴ τοῦ κόσμου, ποὺ σὲ μαλώνει συμπονετικὰ γιατὶ ἀπελπίστηκες πολὺ ἀργά. Γιὰ τελευταία μετάληψη εἶναι ὃ,τι καλύτερο.'

  'Εἶναι ὅλα ἕτοιμα. Ἐκτός ἀπὸ μένα. Γεννιέμαι στὸ θάνατο, ἄν μοῦ ἐπιτρέπεται ἡ ἔκφραση. Αὐτὴ τὴν ἐντύπωση ἔχω. Τὰ πόδια ἔχουν κιόλας βγεῖ, ἀπ’ τὸ μεγάλο μουνί τῆς ὕπαρξης. Προβολὴ εὐνοϊκῆ φαντάζομαι. Τὸ κεφάλι θὰ πεθάνει τελευταῖο. Τράβα τὰ χέρια σου. Δὲν μπορῶ. Ἡ σπαραχτικὴ σπαραγμένη. Ἡ ἱστορία μου θά ’χει τελειώσει κι ἐγὼ θὰ ζῶ ἀκόμα. Καθυστέρηση ποὺ ὑπόσχεται πολλά. Ἐγὼ πάω, τέλειωσα. Δὲ θὰ ξαναπῶ ἐγώ.'


Σάμουελ Μπέκετ, Ο Μαλόν Πεθαίνει, μτφρ. Αλεξάνδρα Παπαθανασοπούλου, εκδ. Ύψιλον

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου