ΜΕ ΑΓΝΑ ΑΚΡΟΔΑΧΤΥΛΑ ΥΨΗΛΑ ΤΟΝ ΟΝΥΧΑ ΩΣ ΑΦΙΕΡΩΝΕΙ - Στεφάν Μαλλαρμέ


Με αγνά ακροδάχτυλα υψηλά τον όνυχα ως αφιερώνει
Λαμπαδηφόρα η αγωνία, το μεσονύκτιο, συγκρατεί
Όνειρα μύρια εσπερινά που ο Φοίνικας αποτεφρώνει
Δίχως ούτε ένας πένθιμος αμφορέας να τα δεχτεί.

Στα ερμάρια, στην άδειαν αίθουσα: κάθε πτυχή έχει εκλείψει,
Καταλυμένο άθυρμα έμπλεο κενότητα ηχηρή
(Ο Οικοδεσπότης έφυγε στα δάκρυα της Στυγός να εγκύψει
Μ’ αυτό μονάχα τ’ όστρακο που την ανυπαρξία κοσμεί).

Μα στο κενό παράθυρο κοντά, προς το βορρά, μι’ αχτίδα
Χρυσή, ψυχοραγγώντας, τον διάκοσμο ίσως ιστορεί
Μονόκερων που με φωταύγεια πυρπολούν μια νηρηίδα,
Κείνη, γυμνή μέσα στο κάτοπτρο, σε νεκρική ατονία,
Ως καθηλώνεται η λήθη από το πλαίσιο κλειστή,
Των διαθλάσεων έλκει ευθύς την εφτάστερη συμφωνία.

μτφρ. Τάκης Βαρβιτσιώτης

* * *

Σ’ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΧΩΡΕΣ - Ζαν Φολλαίν


Ανάμεσα στο θάνατο και στη ζωή
σ’ όλες τις χώρες
μια μόνη κόρη γδύνεται
θαυμάζει τον εαυτό της
κι όταν φύγει η ομορφιά της, απούσα πια,
γεμίζει το δωμάτιο ηρεμία, ενώ συχνά
τα χέρια εκείνου που φοβάται τη φυγή της
τρίζουν μες στο σκοτάδι της σιωπής
για να κρατήσουν του γυρισμού της
την ελπίδα ζωντανή.

μτφρ.  Γιάννης Βαρβέρης

 * * *

Η ΑΝΘΕΜΙΔΑ - Ρενέ Σαρ


Προστάτεψα την τύχη ενός ζευγαριού. Το ακολούθησα μέσα στη σκοτεινή του ειλικρίνεια. Τα γηρατειά του χείμαρρου μου διάβασαν τη σελίδα της ευγνωμοσύνης. Μια καινούρια καταιγίδα προαναγγέλλονταν. Το φως της γης μ’ άγγιζε. Κι ενώ χαράζονταν επάνω στο τζάμι η παιδικότητα του δικαιοκρίτη -η επιείκεια είχε πεθάνει-στο χείλος της υπομονής μ’ έπιασαν λυγμοί.

μτφρ. Γιώργος Θέμελης



από την Ανθολογία Γαλλικής Ποίησης: Από τον Μπωντλαίρ ως τις Μέρες μας, εκδ. Καστανιώτη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου