'Διατηρώ την αίσθηση μιας αποτρόπαιης πτώσης μέσα από αμέτρητες λεύγες από κολλώδες, ενσυνείδητο σκοτάδι, και από μια βαβυλωνία θορύβων εντελώς ξένων προς καθετί που γνωρίζουμε απ’ αυτή τη Γη και τα οργανικά όντα της. Κοιμισμένες, υποτυπώδεις αισθήσεις φαίνονταν να ξυπνούν ολοζώντανες μέσα μου, μιλώντας μου για σπήλαια και για χάη που κατοικούνταν από αιωρούμενες φρικαλεότητες και για ανήλιαγα κακοτράχαλα βουνά κι ωκεανούς, και για πυκνοκατοικημένες πόλεις από βασάλτινους πύργους χωρίς παράθυρα, όπου το φως δεν έλαμπε ποτέ.
   Μυστικά του αρχαϊκού πλανήτη και των αμνημόνευτων αιώνων του περνούσαν από το μυαλό μου χωρίς τη βοήθεια της όρασης ή της ακοής, και μου έγιναν γνωστά πράγματα που δεν υπήρχε νύξη τους ούτε καν στα πιο εξωφρενικά από τα παλιά μου όνειρα. Και σ’ όλο αυτό το διάστημα ψυχρά δάχτυλα από νοτερούς αχνούς μ’ έσφιγγαν και με πασπάτευαν, ενώ εκείνα τα διαβολικά, τα καταραμένα σφυρίγματα έσκουζαν δαιμονικά πάνω απ’ όλες τις εναλλαγές της βαβυλωνίας και της σιωπής στους στροβίλους του σκοταδιού ολόγυρα.'

  'Αν εκείνη η άβυσσος και αυτό που φιλοξενούσε ήταν αληθινά, δεν υπάρχει ελπίδα. Στην περίπτωση αυτή, στην πλήρη κι απτή πραγματικότητα, πάνω από αυτόν τον κόσμο του ανθρώπου, επικρέμεται μια περιπαιχτική κι απίστευτη σκιά που βγήκε από το χρόνο.'


Χ. Φ. Λάβκραφτ, από το διήγημα 'Η Σκιά από το Χρόνο', Το Χρώμα από το Διάστημα και Άλλες Ιστορίες, μτφρ. Γιώργος Μπαλάνος, εκδ. Locus 7

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου