'[...] ο υπό προϋποθέσεις διαχωρισμός του έρωτα από τον ερωτισμό και τη σεξουαλικότητα δεν είναι απαραίτητα ένα εννοιολογικό λάθος (κατ’ άλλους σκοπιμότητα) που περιορίζει συνειδητά τη δυναμική του αληθινού έρωτα. Αναμφίβολα η δημιουργία μιας αμφίσημης έννοιας όπως ο ερωτισμός, και η χρήση της αναφορικά με το σεξουαλικό ένστικτο -της σεξουαλικότητας εν δράσει και στις πιο ακραίες της εκφάνσεις, τόσο στη θηλυκή της μορφή (νυμφομανία) όσο και στην αρσενική (σατυρίαση)- και τη λειτουργία της αναπαραγωγής, δεν οφείλεται αποκλειστικά στις ερμηνευτικές ανάγκες που προκαλεί η λειτουργία της, ενώ απουσιάζει ο αληθινός έρωτας, όπως αυτός ορίζεται σε κάθε ιστορική περίοδο και από κάθε πολιτισμική σφαίρα. Καθώς ο άνθρωπος δε διαθέτει φυσική και αυτόματη ρύθμιση της σεξουαλικότητας του, όπως συμβαίνει με τα υπόλοιπα ζώα, η ύπαρξη κανόνων (όπως η δημιουργημένη έννοια του ερωτισμού) που ρυθμίζουν το σεξουαλικό ένστικτο και προστατεύουν την κοινωνία από την υπέρβασή της κρίθηκε κάτι περισσότερο από αναγκαία. Αντίθετα, αναφορικά με τον έρωτα αυτόν καθαυτόν, ο ερωτισμός λειτουργεί συμπληρωματικά στο νόημα του πρώτου, αν και λανθασμένα θεωρείται (από θρησκευτικούς κυρίως κύκλους) ότι αποσκοπεί στην αλλοίωσή του.'

Κωνσταντίνος Δ. Νούλας, Το Ερωτικό στον Κινηματογράφο, εκδ. Αιγόκερως

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου