'[...] ὁ μὲν χωρίζων λόγος ἡδύ τε καὶ δίκαιον καὶ ἀγαθόν τε καὶ καλὸν πιθανός γ, εἰ μηδέν ἕτερον, πρὸς τό τινα ἐθέλειν ζῆν τὸν ὅσιον καὶ δίκαιον βίον, [...].' 

  '[...] τὰ μὲν ἄδικα τῷ τοῦ δικαίου ἐναντίως φαινόμενα, ἐκ μὲν ἀδίκου καὶ κακοῦ ἑαυτοῦ θεωρούμενα ἡδέα, τὰ δὲ δίκαια ἀηδέστατα, ἐκ δὲ δικαίου πάντα τἀναντία παντί πρὸς ἀμφότερα.'

* * *

  '[...] ο συλλογισμός που δεν διαχωρίζει το ευχάριστο από το ένα μέρος και το δίκαιο ή το καλό από το άλλο, έστω και αν δεν πετυχαίνει τίποτα περισσότερο, έχει τουλάχιστον τη δυναμη να πείθει τους ανθρώπους να ζουν με σεμνότητα και δικαιοσύνη.'

  'Η αδικία φαίνεται πιο ευχάριστη στον εχθρό της δικαιοσύνης, γιατί τη βλέπει από τη δική του πλευρά που είναι άδικη και κακή. Η δικαιοσύνη, από το άλλο μέρος, του φαίνεται πολύ δυσάρεστη. Από την άποψη όμως του δίκαιου ανθρώπου και οι δύο περιπτώσεις φαίνονται αντίθετες.'


Πλάτων, Νόμοι Ι, μτφρ. Φιλολογική Ομάδα Κάκτου, εκδ. Κάκτος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου