'νέας γὰρ παρθένους αἰδούμεθα
ὄχλῳ πελάζειν κἀπιβωμιοστατεῖν.'

'κἄν ἀπαλλαγὴ πὀνων
καὶ νόστος ὑμῖν εὑρεθῇ ποτ’ ἐκ θεῶν,
μέμνησθε τὴν σώτειραν ὡς θάψαι χρεών.
κάλλιστά τοι δίκαιον· οὐ γὰρ ἐνδεὴς
ὑμῖν παρέστην, ἀλλὰ προύθανον γένους.
τάδ’ ἀντί παίδων ἐστί μοι κειμήλια
καὶ παρθενείας, εἴ τι δὴ κάτω χθονός·
εἴη γε μέντοι μηδέν. εἰ γὰρ ἕξομεν
κἀκεῖ μερίμνας οἱ θανούμενοι βροτῶν,
οὐκ οἶδ’ ὅποι τις τρέψεται· τὸ γὰρ θανεῖν
κακῶν μέγιστον φάρμακον νομίζεται.'

* * *

'Το ’χουμε σε ντροπή να στέκουν πλάι
στους βωμούς και κατάντικρυ στον κόσμο
πρωτόχνουδες παρθένες·'

'Κι αν κάποτε θα δώσουν τέλος
στά βάσανά σας οι θεοί και στην πατρίδα
ξαναγυρίσετε, να θυμηθείτε
εκείνη που σας έσωσε πως πρέπει
στη γη σας να τη θάψετε· αξίζω
τις πιο λαμπρές τιμές. Γιατί δεν ήμουν
ανώφελη σ’ εσάς, μα έχω πεθάνει
για τη  γενιά μου. Ετούτα έχω στολίδια
αντί παιδιών και παρθενιάς, αν κάτι
στον Κάτω Κόσμο υπάρχει· όμως μακάρι
να μην υπάρχει τίποτα. Αν φροντίδες
κι εκεί στον Άδη βρούμε οι πεθαμένοι,
τότε δεν ξέρω πού μπορεί κανένας
να πάει. Γιατί ο θάνατος, λογιάζουν,
στις συμφορές λυτρωτής είναι μέγας.'



Ευριπίδης, Ηρακλείδαι, μτφρ. Τάσος Ρούσσος, εκδ. Κάκτος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου