'Ἡ διαφορὰ σημαντικοῦ δυναμικοῦ μεταξὺ τοῦ ὀγκώδους ἀλέκτου (1ο διαμέρισμα) καὶ τοῦ ἰσχνοῦ λεκτοῦ (3ο διαμέρισμα) ἐξομαλύεται χάρη σ' ἕνα φαινόμενο ἐντροπίας: ἡ ἀκατάσχετη ροὴ τῆς σημαντικῆς ἐνέργειας, ὰπὸ τὸ πρῶτο στὸ τελευταῖο, ὰποσκοπεῖ -γιὰ νὰ μὴν ἐκραγεῖ τὸ σύστημα- στὴν ἰσότιμη, περίπου, μεταξύ τους δυναμικὴ τάση. Ἡ ἰσοτιμία αὐτὴ ἐξασφαλίζεται ἀπὸ τὴν ἀνάπτυξη σὲ μέγιστο βαθμὸ τῆς βασικῆς λειτουργίας τοῦ Σημαίνειν, ποὺ εἶναι ἡ ὑπαινικτικότης -μιᾶς, δηλαδή, λειτουργίας παλίντροπης ἀναρχίας, ἡ ὁποία ἐπιτρέπει ἀδιάκοπες, ἀδιάπτωτες, "ἄτακτες" χρονικὰ καὶ χωρικά, διαρροὲς μεταξὺ λεκτοῦ καὶ ἀλέκτου. Στὸ σημεῖο ἀυτὸ ἀναδύεται μιὰ νέα ὀντότης ποὺ ὁρίζει εὐκρινέστερα τὴν ἔννοια τοῦ νοολεκτικοῦ παρόντος, καὶ καταργεῖ τὴν παραδοσιακὴ ἀντίθεση μεταξὺ "ἀκινήτου" χώρου καὶ "κινητοῦ" χρόνου: ὁ Χωρόχρονος. Χωρόχρονος σημαντικός, ὁ ὁποῖος ἀπρόσκετπα θὰ μποροῦσε νὰ ἐκληφθεῖ ὡς μετατροπὴ τοῦ χρόνου σὲ χῶρο καὶ ἀντίστροφα, σὲ ἀνυπολόγιστα κλασματικὲς ἐναλλαγὲς -ἤ πρόχειρα νὰ ἑρμηνευθεῖ, μὲ τὴν ἐκδοχὴ ὅτι τὸ ἑννιαῖο παρὸν ποὺ ἀπαιτεῖ ἡ ἀναδίπλωση ἑνὸς σημαντιικοῦ ἕργου, δὲν εἶναι παρὰ ἕνας διαστελλόμενος χρόνος, δηλαδὴ ἔνας ψευδόχωρος.
   Κατὰ τὶς συνειδησιακὲς-συμβολικὲς τακτικὲς δὲν συμβαίνει καμμία τέτοια μετατροπὴ -καὶ ἡ ὀντότης αὺτοῦ τοῦ χωροχρόνου παραπέμπει ἐν τέλει στὶς, ἐκ πρώτης ὄψεως πλασματικές, χ α ί ν ο υ σ ε ς ἔννοιες τῆς ἀχρονίας καὶ τῆς ἀχωρίας. Γιατί τὸ συνειδησιακὸ παρὸν πρέπει νὰ νοηθεῖ ὡς ἀνακοπὴ τοῦ χρόνου, καὶ ὁ συμβολικὸς χῶρος ὡς τὸ ἴδιο τὸ σημαντικὸ σῶμα ποὺ τὸν καταλαμβάνει, δηλαδὴ τὸν καταργεῖ. Ὁ ἐγκέφαλικὸς χωρόχρονος ὑπερβαίνει κατὰ πολὺ τὴν ἰσχύουσα ἐργονομία χρόνου και χώρου, γιὰ νὰ καταστήσει ὄχι ἁπλῶς ἐφικτὴ ἀλλὰ ἐνεργὸ τὴν συλλειτουργία κίνησης καὶ ἀκινησίας. Οἱ βιούμενες (εὐδιάκριτες καὶ ἐπίπονες, ὄντως) παραδρομήσεις διαψεύδονται: ὁ λόγος εἶναι (στὸν ἴδιο χρόνο καὶ χῶρο) μαζὶ ὤν καὶ μὴ ὤν -μιὰ διαλείπουσα ἄναρχη, ὀντικὴ συνομιλία μεταξὺ Ὑποκειμένου καὶ Ἀντικειμένου∙ εἶναι αὐτὸς καὶ μαζὶ ἐνάντιος -μία ἐκ καταβολῆς διφυὴς ἑνότητα, ποὺ χάρη στὴν ἀντιστικτικὴ δισυποστασία της αὐτο-ορίζεται∙ εἶναι, τέλος ἀπών, γιὰ νὰ εἶναι παρὼν ὁ ἄλλαλος κόσμος.'

Γιώργος Χειμωνάς, Τα Όνειρα της Αϋπνίας: Το Ιερατείο του Ύπνου και η δια των Ονείρων Καύσις των Αιρετικών της Νύχτας, εκδ. Πλέθρον

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου