'Ἀπ’ τὸν λασπόλακκο βγῆκα μὲ τὴν εὐρωστία τῆς ὡριμότητας. Τί ἤμουν πρίν; Ἕνα σακὶ νερό, μιὰ νεκρὴ ἔκταση, βυθὸς ὑπνώτων. (Ἐντούτοις, ἤξερα ποιός ἤμουν, ἐξακολουθοῦσα νὰ πορεύομαι στὸν χρόνο, δὲν ἐξέπιπτα στὸ μηδέν.) Ἔρχονταν νὰ μὲ δοῦν ἀπὸ μακριά. Τὰ παιδιὰ ἔπαιζαν πλησίον μου. Οἱ γυναῖκες κατεκλίνοντο καταγῆς γιὰ νὰ μοῦ δώσουν τὸ χέρι. Εἶχα κι ἐγὼ κάποτε τὸ μερίδιό μου στὴ νιότη. Τὸ κενὸ ὅμως μοῦ ἄφησε μιὰ ἀπογοήτευση μεγάλη.'

Μορίς Μπλανσό, Η Τρέλα της Ημέρας, μτφρ. Δημήτρης Δημητριάδης, εκδ. Άγρα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου