'Εἶμαι σὲ πόλεμο ἐναντίον τοῦ εαυτοῦ μου, εἶναι αλήθεια, εἶναι ἀδύνατον νὰ μάθετε μέχρι ποιό σημεῖο, πέρα ἀπὸ αὐτὸ ποὺ μπορεῖτε νὰ εἰκάσετε, καὶ λέγω πράγματα ἀντιφατικά, τὰ ὁποῖα, ἄς ποῦμε, βρίσκονται σὲ πραγματικὴ ἔνταση, καὶ μὲ συγκροτοῦν, μὲ κάνουν νὰ ζῶ, καὶ θὰ μὲ κάνουν νὰ πεθάνω. Αὐτὸν τὸν πόλεμο ἐνίοτε τὸν βλέπω σὰν ἕναν τρομακτικὸ καὶ ἐπώδυνο πόλεμο, ἀλλὰ ταυτόχρονα γνωρίζω ὅτι εἶναι ἡ ζωή. Δὲν θὰ βρῶ τὴν εἰρήνη παρὰ μόνο μέσα στὴν αἰώνια ἀνάπαυση. Συνεπῶς δὲν μπορῶ νὰ πῶ ὅτι ἀποδέχομαι αὐτὴ τὴν ἀντίφαση, ἀλλὰ γνωρίζω ἐπίσης ὅτι ἀκριβῶς αὐτὸ μὲ ἀφήνει ὲν ζωῇ καὶ μὲ κάνει νὰ θέτω, ἀκριβῶς, τὸ ἐρώτημα ποὺ μνημονεύσατε: «πῶς μαθαίνεις νὰ ζεὶς;»'

  'Ποτὲ δὲν κατατρύχομαι τόσο πολὺ ἀπὸ τὴν ἀναγκαιότητα τοῦ θνήσκειν ὅσο στὶς στιγμὲς τῆς εὐτυχίας καὶ τῆς ἀπόλαυσης. Γιὰ μένα, τὸ νὰ ἀπολαμβάνεις καὶ νὰ θρηνεῖς τὸν θάνατο ποὺ παραμονεύει εἶναι τὸ ἴδιο πράγμα. Κάθε φορὰ ποὺ θυμᾶμαι τὴ ζωή μου ἔχω τὴν τάση νὰ σκέπτομαι ὅτι εἶχα τὴν καλοτυχία νὰ ἀγαπῶ ἀκόμη καὶ τὶς δυστυχισμένες στιγμὲς τὴς ζωῆς μου, καὶ νὰ τὶς μακαρίζω. Σχεδὸν ὅλες, μίας μόνο ἐξαιρουμένης. Κάθε φορὰ ποὺ θυμᾶμαι τὶς εὐτυχισμένες στιγμές, ἐπίσης τὶς μακαρίζω, βεβαίως, ἀλλὰ ταυτόχρονα μὲ ὠθοῦν βίαια πρὸς τὴ σκέψη τοῦ θανάτου, πρὸς τὸν θάνατο, γιατὶ εἶναι παρελθόν, τετελεσμένο...'


Ζακ Ντεριντά, Μαθαίνοντας να Ζεις εν Τέλει: Συνέντευξη με τον Jean Birnbaum, μτφρ. Βαγγέλης Μπιτσιώρης, εκδ. Άγρα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου