ΞΥΠΝΑΩ ΚΑΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΚΑΙΝΕ... - Πιέρ Πάολο Παζολίνι


Ξυπνάω και τα μάτια μου καίνε.
Η εφηβεία πέθανε μέσα στα γένια μου
Που μεγάλωσαν καθώς κοιμόμουν,
Στην απίσχναση του σαρκίου μου, αποτυπώνεται
Στο λιωμένο φως που καίει στα μάτια μου.
Καταλήγω λοιπόν, στη βουβή πυρκαγιά
μιας νεότητας που την ζάλισε η αιωνιότητα.
Έτσι καίγομαι, και δεν αξίζει σκέφτομαι,
Να είναι διαφορετικά τα πράγματα:
Να επιβάλλω όρια στην αταξία.
Με παρασύρει ολοένα και πιο αδύναμο
Με ένα αποστεωμένο παιδικό προσωπείο
Προς μια ήσυχη και παλαβή τάξη,
Το βάρος της μέρας που έχασα
Μέσα σε ώρες βουβής ευθυίας, και στιγμές
Ανείπωτου τρόμου...

*

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ - Πιερ Πάολο Παζολίνι


Ενήλικας; Ποτέ, ποτέ όπως η ύπαρξη
Που δεν ηλικιώνεται - παραμενι πάντα άγουρη,
Από απαστράπτον σε απαστράπτον πρωινό -
Δεν μπορώ παρά να μείνω πιστός
Στην υπέροχη μονοτονία αυτού του μυστηρίου.
Να γιατί στην ευτυχία
Ποτέ δεν παραδόθηκα - να γιατί
Μέσα στην αγωνία για τις ενοχές μου
Δεν έφτασα ποτέ στη μεταμέλεια.
Ίσος, πάντα ίσος με το ανέκφραστο,
Στην απαρχή αυτού που είμαι.

*

ΥΜΝΟΣ ΤΗΣ ΚΛΑΟΥΝΤΙΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΝΙΝΑ - Φάμπιο Πουστέρλα


Έλεγες ότι την ημέρα
το σκοτάδι βρίσκεται στα ερμάρια
ή πίσω από τα βουνά,
και βγαίνει έξω μόνο προς το βράδυ,
όταν μπορεί να κοιμηθεί
και φοβάται.
Όμως απόψε είναι αγρυπνία, πανσέληνος,
και πίσω από κάθε σχισμή πάλλεται ο άερας
μαγνητικός, μάντης
σχεδόν κάθε πτυχής των δασών.
Έτσι μετράνε οι ανάσες
σε σας κορμιά εδώ δίπλα: μια μεγάλη σκιά
που ανεβαίνει αργά και κατεβαίνει,
και κάτω, στις αβύσσους, χορός από σμέρνες.



από την Ανθολογία Ιταλικής Ποίησης: Ταξίδι στην Όμορφη Χώρα, ανθολόγηση/μετάφραση: Σωτήρης Παστάκας & Γιάννης Η. Παππάς, εκδ. Οδός Πανός

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου