'Ο Τζόνι βγάζει με το κουμπάσο του ένα καντιρού σφηνωμένο στο μουνί της Μέρι... Το πετάει μέσα σε ένα μπουκάλι με μεσκάλ όπου μεταμορφώνεται σε Μεσκαλινοσκώληκα... Της κάνει ένα κλύσμα με οστεομαλακυντικό της ζούγκλας, το υγρό παρασέρνει τα δόντια του κόλπου της μαζί με αίμα και κύστες... Το μουνί της γυαλίζει φρέσκο και γλυκό σαν ανοιξιάτικο γρασίδι... Ο Τζόνι της το γλείφει, αργά στην αρχή, αυξάνοντας σε ταχύτητα καθώς της ανοίγει τα μουνόχειλα και γλείφει ανάμεσά τους, νιώθοντας την ήβη της να του τσιμπάει την πρησμένη του γλώσσα... Τα χέρια πάνω από το κεφάλι της, τα στήθη της δείχνουν το ταβάνι, καθηλωμένη από σφήνες νέον που διατρέχουν εγκάρσια στο κορμί της... Ο Τζόνι σηκώνει το κεφάλι του και ανεβαίνει προς τα πάνω, το καυλί του γλιστράει ανάμεσα στην ήβη της στεφανωμένο με μια γυαλιστερή σαν οπάλιο σταγόνα λιπαντικού στη σχισμή του κεφαλιού. Μπαίνει ολόκληρο στο μουνί της, υπακούοντας στο κάλεσμα της πεινασμένης της σάρκας... Το πρόσωπό του πρήζεται από το αίμα, πράσινες λάμψεις εκρήγνυνται πίσω από τα μάτια του καθώς περνά ταχύτατα ανάμεσα από κορίτσια που σκούζουν καβάλα σε ένα τρένο του λούνα παρκ...
   Οι νοτισμένες τρίχες πίσω από τα αρχίδια του στεγνώνουν σαν χορτάρι στον ζεστό ανοιξιάτικο αέρα. Κοιλάδα ζούγκλας σε υψηλό υψόμετρο, περικοκλάδες γλιστράνε μέσα από το παράθυρο. Η ψωλή του Τζόνι πρήζεται, τεράστια μπουμπούκια που ζέχνουν σκάνε μέσα από το κορμί του. Ένας μακρύς βοβλβός γλιστράει από το μουνί της Μέρι, ψάχνει να βρει χώμα. Τα κορμιά τους διαλύονται εν μέσω πράσινων εκρήξεων. Η καλύβα γκρεμίζεται, ένας σωρός από σπασμένες πέτρες. Το αγόρι, άγαλμα από ασβεστόλιθο, ένα φυτό βλασταίνει μέσα από το καυλί του, τα χείλη του σκάνε όπως το στόμα νταγκλαρισμένου πρεζάκια που προσπαθεί να χαμογελάσει.'

Ουίλιαμ Μπάροουζ, Γυμνό Γεύμα: Το Αποκαταστημένο Κείμενο, μτφρ. Γιώργος Μπέτσος, εκδ. Τόπος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου