'Μᾶς ἑλκύουν στό μέτρο ἀκριβώς πού μᾶς παραμελοῦν. Καί γι αὐτό ἔπρεπε ἀσφαλῶς ὁ ζῆλος νά συνίσταται στό νά παραμελεῖ τήν ἀμέλεια, νά γίνει ὁ ἴδιος μιά ἔγνοια θαρραλέα ἀμελής, νά προχωρήσει πρός τό φῶς μέσα ἀπό τήν παραμέληση τῆς σκιᾶς, ὤς τή στιγμή πού ἀνακαλύπτεται ὅτι τό φῶς δέν εἶναι παρά ἀμέλεια, καθαρό ἔξω ἰσοδύναμο μέ τή νύχτα, ἡ ὁποία διασκορπίζει, σάν ἔνα κερί πού σβήνουμε, τόν ἀμελή ζῆλο ποὐ ἑλκύστηκε ἀπ’ αὐτήν.'

  'Τό καθαρό ἔξω τῆς γένησης, ἄν εἶναι ἀκριβῶς αὐτό πού μεριμνᾶ νά περισυλλέξει ἡ γλώσσα, δέν σταθεροποιεῖται ποτέ σέ μιά ἀκίνητη καί διεισδύσιμη θετικότητα. Καί τό ἔξω, πού πάντα ξαναρχίζει, τοῦ θανάτου, ἄν καί φέρεται πρός τό φῶς ἀπό τήν οὐσιώδη στή γλώσσα λήθη, δέν θέτει ποτέ τό ὅριο, πέραν τοῦ ὁποίου θά σκιαγραφοῦνταν, ἐπιτέλους, ἡ ἀλήθεια. Πέφτουν ἀμέσως τό ἕνα μέσα στό ἄλλο. Ἡ γένεση ἔχει τἠ διαφάνεια αὐτοῦ πού δέν ἔχει τέλος, ὁ θάνατος ἀνοίγεται ἀπεριόριστα στήν ἐπανάληψη τῆς ἀρχῆς. Καί αὐτό πού εἶναι ἡ γλώσσα (ὄχι αὐτό πού θέλει νά πεῖ, ὄχι ἡ μορφή μέ τήν ὁποία τό λέει), αὐτό πού εἶναι ἐν τῶ εἶναι του, εἶναι αὐτή ἡ τόσο λεπτή φωνή, αὐτή ἡ τόσο ἀδιόρατη ἀπόσυρση, αὐτή ἡ ἀδυναμία στό ἐπίκεντρο καί γύρω ἀπό κάθε πράγμα, ἀπό κάθε πρόσωπο, πού λούζεται ἀπό τήν ἴδια οὐδέτερη λάμψη -καί τή μέρα καί τή νύχτα-, ἡ ὄψιμη προσπάθεια τῆς γένεσης, ἡ πρωινή διάβρωση τοῦ θανάτου. Ἡ θανάσιμη λησμονιά τοῦ Ὀρφέα, ἡ προσμονή τοῦ δεσμώτη Ὀδυσσέα, εἶναι τό ἴδιο τό εἶναι τῆς γλώσσας.'


Μισέλ Φουκό, Ο Στοχασμός του Έξω: Για τον Maurice Blanchot, μτφρ. Γιώργος Σπανός, εκδ. Πλέθρον

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου