'Κάθε λέγειν καὶ διὰ μέσου αὐτοῦ ἡ ἑκάστοτε πλάση καὶ ἔργο, ἡ κάθε δράση καὶ ἡ κάθε πράξη δέχονται ἀπὸ τὴν ἀλήθεια καὶ διατηροῦν μέσα της τὸν προσδιορισμὸ τοῦ τύπου τους. Γιατὶ ἣ ἀλήθεια εἶναι τὸ φέρον πεδίο: Εἶναι τὰ ἀνοικτὰ ποὺ αὐτοπροσφέρονται, φέρονται πρὸς τὰ πάντα, τὰ ὁριοθετοῦν καὶ τὰ ἐλευθερώνουν, ποὺ ἐπιτρέπουν στὸ κάθε τι ποὺ εἶναι παρὸν καὶ ἀπὸν νὰ ἔρχεται καὶ νὰ διαρκεῖ, ν’ ἀποχωρεῖ καὶ νὰ λανθάνει.
   Κάθε ποίηση καὶ νόηση προϋποθέτει τὴν θεώρησή της ἀπὸ τὴν ἀλήθεια. Αὐτὴ ἡ ἴδια κατακρατεῖται ἔτσι μέσα στὴν θνητὴ πρό-βλεψη. Ἡ ἀλήθεια βλέπεται, ἀλλὰ δὲν νοεῖται ὡς πρὸς τὸ προσίδιο χαρακτηριστικό της μὲ τρόπο ποὺ νὰ προσιδιάζει σ’ αὐτό. Ἔκτοτε παρέμεινε μὴ νοημένη καὶ ἀνερώτητη γιὰ τὴν προέλευση της.
   Ἀλήθεια εἶναι ἡ αὐθεντική λέξη τοῦ ἑλληνικοῦ Dasein, ὁ μῦθος, δηλαδὴ τὰ λεγόμενα ποὺ γίνονται ἡ ἑλληνικὴ νόηση, ὅταν ἐκδιπλώνονται ὡς ὁ λόγος μέσα στὸ λέγειν καὶ στὸ διαλέγεσθαι, δηλαδὴ μέσα στὸ ἐκ-φράζειν τοῦ παρεῖναι καὶ τὸ δια-φράζειν του. Τὰ παρόντα ἀληθεύουν, ἐπειδὴ ἡ παροντικότητά τους ξεσκεπάζεται μέσα στὸν ὁρίζοντα τοῦ κρυψίματος· τὸ ἀληθεύειν εἶναι ὁ βασικὸς χαρακτήρας ποὺ διατηρεῖ ἡ ἑλληνικὴ σκεψη ἀπ' ἄκρση σ' ἄκρη, χωρὶς νὰ τὸν ἔχει περαιτέρω συλλογισθεῖ.'

Μάρτιν Χάιντεγκερ, Διαμονές: Το Ταξίδι στην Ελλάδα, μτφρ. Γιώργος Φαράκλας, εκδ. Κριτική

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου