'Η ποίηση είναι, με την πιο στενή έννοια του όρου, «λήψη μέτρου», ενέργεια μέσω της οποίας -και μόνον αυτής- ο άνθρωπος δεξιώνεται το μέτρο για όλο το μέγεθος της ουσίας του. Ο άνθρωπος αναπτύσσει την ουσία του ως θνητός. Ονομάζεται έτσι γιατί μπορεί να πεθάνει. Μπορώ να πεθάνω σημαίνει: είμαι ικανός για τον θάνατο ως θάνατο. Μόνο ο άνθρωπος πεθαίνει - και μάλιστα συνεχώς- όσο καιρό διαμένει πάνω σ᾽ αυτήν τη γη, οσο καιρό κατοικεί. Όμως το κατοικείν εδράζεται στο ποιείν.'

  'Αυτό που παραμένει ξένο για τον θεό, οι όψεις του ουρανού, είναι στον άνθρωπο οικείο. Και είναι αυτό; Όλα όσα λάμπουν και θάλλουν στον ουρανό, κάτω από τον ουρανό, ηχούν και ευωδιάζουν, ανεβαίνουν καιπλησιάζουν και σιωπούν, ωχριούν και σκοτεινιάζουν. Σε όλα αυτά που είναι οικεία στον άνθρωπο αλλά ξένα στον θεό, προσαρμόζεται ο Άγνωστος για να παραμείνει μέσα τους και να προστατευτεί ως Άγνωστος. Όμως, ο ποιητής καλεί όλη τη φωτεινότητα των όψεων του ουρανού και την ηχώ των μονοπατιών και της ανάσας του στον άδοντα λόγο, κι έτσι τα κάνει να φέγγουν και να ηχούν. Μόνο που ο ποιητής, αν είναι ποιητής, δεν περιγράφει απλώς την εμφάνιση του ουρανού και της γης. Στις όψεις του ουρανού, ο ποιητής καλεί Εκείνο το οποίο, αφού αποκαλυφθεί, φέρνει στην επιφάνεια το καλυμμένο, και μάλιστα ως εφ’ εαυτού καλυμμένο. Ο ποιητής καλεί στις οικείες εμφανίσεις το ξένο, ως εκείνο στο οποίο αποστέλλει τον εαυτό του το Αόρατο για να παραμείνει αυτό που είναι: άγνωστο.'


Μάρτιν Χάιντεγκερ, Ποιητικά Κατοικεί ο Άνθρωπος, μτφρ. Ιωάννα Αβραμίδου, εκδ. Πλέθρον

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου