'Στη ζωή μου γνώρισα την οδύνη, την καταπίεση, το άγχος· ποτέ την πλήξη. Δεν είχα ποτέ καμία ένσταση απέναντι στην αιώνια, στην ανόητη επανάληψη του ίδιου και του ίδιου. Εννοείται, δεν είχα την ψευδαίσθηση ότι θα μπορούσα να φτάσω σ αυτό το σημείο· ξέρω ότι η δυστυχία είναι ατσαλένια, εφευρετική και επίμονη· σε κάθε περίπτωση όμως ήταν μια προοπτική που δεν μου ενέπνεε την παραμικρή ανησυχία. Όταν ήμουν παιδί, μπορούσα να περνάω ώρες μετρώντας τα φύλλα των τριφυλλιών σ’ ένα λιβάδι: ποτέ, έπειτα από χρόνια έρευνας, δεν είχα βρει τετράφυλλο τριφύλλι. Δεν ένιωθα απογοήτευση, ούτε πικρία· εδώ που τα λέμε, θα πορούσα κάλλιστα να μετράω φύλλα γρασιδιού επ’ άπειρον: όλα εκείνα τα τριφύλλια, με τα τρία φύλλα τους, μου φάνταζαν ατελεύτητα όμοια, ατελεύτητα υπέροχα. Μια μέρα, στα δώδεκά μου, ανέβηκα στην κορυφή ενός ηλεκτρικού πυλώνα, σ’ ένα ύψωμα. Κατά την ανάβαση, δεν είχα κοιτάξει στιγμή προς τα κάτω. Όταν έφτασα στην κορυφή, πάνω στην πλατφόρμα, η κατάβαση μου φάνηκε δύσκολη κι επικίνδυνη. Οι οροσειρές απλώνονταν μέχρι εκεί που έφτανε το μάτι, στεφανωμένες με προαιώνιο χιόνι. Το απλούστερο θα ήταν να παρέμενα στη θέση μου ή να πηδούσα. Με κράτησε, in extremis, η σκέψη της σύγκρουσης με το έδαφος· αλλιώς, νομίζω ότι θα μπορούσα να απολαμβάνω την πτήση μου στο διηνεκές.'

Μισέλ Ουελμπέκ, Πλατφόρμα, μτφρ. Κώστας Κατσουλάρης, εκδ. Βιβλιοπωλείον της Εστίας

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου