'[...] η παρούσα ζωή διατηρείται σ’ αυτή την παλιά ατμόσφαιρα αμαρτίας, αναρχίας, αταξίας, παραληρήματος, αναστάτωσης, χρόνιας τρέλας, μπουρζουάδικης αδράνειας, σωματικής ανωμαλίας (γιατί δεν έγινε ο άνθρωπος αφύσικος, αλλά ο κόσμος), ηθελημένης ατιμίας, φανερής υποκρισίας, βρομερής περιφρόνησης για οτιδήποτε δείχνει να ’χει καταγωγή,
   διεκδίκησης μιας τάξης εξ ολοκλήρου βασισμένης στην εκπλήρωση μιας πρωτόγονης αδικίας,
   τέλος, ενός οργανωμένου εγκλήματος.'

  'Τι σημαίνει ζωγραφίζω; Πώς τα καταφέρνει κανείς; Είναι η πράξη του να ανοίγεις ένα πέρασμα διαμέσου ενός αόρατου σιδερένιου τοίχου, που φαίνεται να βρίσκεται ανάμεσα σ’ αυτό που νιώθεις και σ’ αυτό που μπορείς. Πώς μπορείς να διαπεράσεις αυτόν τον τοίχο, αφού δε χρησιμεύει σε τίποτα το να τον χτυπήσεις δυνατά; Πρέπει να τον υπονομεύσεις και να τον ανοίξεις με τη λίμα, αργά και με υπομονή, κατά τη γνώμη μου.'


Αντονέν Αρτό, Βαν Γκογκ: Ο Αυτόχειρας της Κοινωνίας, μτφρ. Δέσποινα Ψάλλη, εκδ. Αιγόκερως

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου