'Ὁ χῶρος - ἀνήκει ἄραγε στὰ ἀρχέγονα φαινόμενα, μὲ τὴν ἀντίληψη τῶν ὁποίων (σύμφωνα μὲ μιὰ διατύπωση τοῦ Goethe) καταλαμβάνει τὸν ἄνθρωπο ἕνα δέος ποὺ μπορεῖ νὰ ὁδηγηθεῖ ἕως τὴν ἀγωνία; Διότι πίσω ἀπὸ τὸ χῶρο, τουλάχιστον ἔτσι φαίνεται, δὲν ὑπάρχει τίποτα στὸ ὁποῖο θὰ μποροὺσε κανεὶς νὰ ἀναχθεῖ. Ἐνώπιον αὐτοῦ δὲν ὑπάρχει καμιὰ διαφυγὴ πρὸς κάτι ἄλλο. Ὅ,τι ἰδιάζει στὸ χῶρο πρέπει νὰ δειχθεῖ ἀφ’ ἐαυτοῦ του. Ἐπιτρέπει διόλου ὁ χῶρος νὰ δειχθεῖ ἡ ἰδιαιτερότητά του;'

  'Καὶ τί θὰ προέκυπτε σχετικὰ μὲ τὸ κενὸ τοῦ χώρου; Πολὺ συχνᾶ τὸ κενὸ ἐμφανίζεται μόνο σὰν ἕνα ἐλάτωμμα. Τότε τὸ κενὸ ἰσχύει ὡς ἔλλειψη μιᾶς πλήρωσης κούφιων κι ἐνδιάμεσων χώρων.'

  'Ἴσως ὅμως τὸ κενὸ συγγενεύει μὲ τὴν ἰδιαιτερότητα τοῦ τόπου καὶ γι’ αὐτὸ δὲν εἶναι ἐλάττωμα, ἀλλὰ εἶναι μιὰ προαγωγή.


Μάρτιν Χάιντεγκερ, Η Τέχνη και ο Χώρος, μτφρ. Γιάννης Τζαβάρας, εκδ. Ίνδικτος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου