ΦΡΑΧΤΕΣ ΒΑΤΟΜΟΥΡΙΑΣ - Γκύντερ Άιχ


Τὸ δάσος πίσω ἀπ’ τὶς σκέψεις,
οἱ σταγόνες τῆς βροχῆς πάνω τους
καὶ τὸ φθινόπωρο, ποὺ τὶς βάφει κίτρινες-

Ἄχ, νὰ προφέρεις φράχτες βατομουριᾶς,
νὰ ψιθυρίζεις τὶς ρώγες στ’ ἀφτί,
τὶς κόκκινες, ποὺ πέσαν στὰ βρῦα.

Τ’ ἄφτί σου δὲν τὶς άντιλαμβάνεται,
τὸ στόμα μου δὲν τὶς προφέρει,
οἱ λέξεις δὲν συγκρατοῦν τὴν παρακμή τους.

Χέρι μὲ χέρι ἀνάμεσα σ’ ἀσύλληπτες σκέψεις.
Στὴν ἀγκαθωτή συστάδα χάνεται τὸ ἴχνος.
Τὸ φεγγάρι ἀνοίγει τὸ μάτι του,
κίτρινο καὶ γιὰ πάντα.

*

ΣΤΗ ΦΥΓΗ - Νέλλυ Ζαχς


Στὴ φυγὴ
τί μεγάλη ὑποδοχὴ
καθ’ ὁδόν-

Τυλιγμένη
στὸ πανί τοῦ ἀέρα
πόδια στὴν προσευχὴ τὴς ἄμμου
ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ πεῖ ποτὲ ἀμήν
γιατί πρέπει
ἀπ’ το πτερύγιο στὸ φτερό
καὶ συνέχεια-

Ἡ ἄρρωστη πεταλούδα
θὰ μάθει σὲ λίγο ξανὰ γιὰ τὴ θάλασσα
Αὐτὴ ἡ πέτρα
μὲ τὴν ἐπιγραφὴ τῆς μύγας
μοῦ δόθηκε στὸ χέρι-

Ἀντί γιὰ πατρίδα
δέχομαι τὶς μεταμορφώσεις τοῦ κόσμου-

*

ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΖΩΗ - Πάουλ Τσέλαν


Οἱ ἥλιοι τοῦ ὕπνου τοῦ ἐλαφροῦ εἶναι μπλὲ σὰν τὰ μαλλιὰ σου μιὰν ὥρα πρὶν ξημερώσει.
Φυτρώνουν κι αυτοὶ γοργὰ σὰν τὸ χόρτο πάνω ἀπὸ τάφο πουλιοῦ.
Τοὺς καλεῖ τὸ παιχνίδι, ποὺ παίζαμε κι ἐμεῖς ἡδονικὰ στὰ πλοῖα τοῦ ὀνείρου.
Στ’ ἄσπρα βράχια τοῦ χρόνου τοὺς βρίσκουν κι αὐτοὺς τὰ στιλέτα.

Οἱ ἥλιοι τοῦ λήθαργου εἶναι πιὸ μπλέ: Ἔτσι ἦταν ἡ μπούκλα σου μιὰ μόνο φορά:
Ἔμεινα σὰν ἀγέριτῆς νύχτας στὴν ἀγοραία τῆς ἀδερφῆς σου ἀγκαλιά·
τὰ μαλλιά σου κρέμονταν στὸ δέντρο ἐπάνω μας, ὅμως δὲν ἤσουν ἐκεῖ.
Εἴμασταν ὁ κόσμος κι ἤσουν ὁ θάμνος πρὸ τῶν πυλῶν.

Οἱ ἥλιοι τοῦ θανάτου εὶναι ἄσπροι σὰν τὰ μαλλιὰ τοῦ παιδιοῦ μας:
ἦρθε μαζὶ μὲ τὴ θάλασσα, ὅταν ἔστησες μιὰ σκηνὴ στοὺς  ἀμμόλοφους.
Κράτησε τὸ μαχαίρι τῆς εὐτυχίας ἐπανω μας μὲ μάτια σβησμένα.



από την ανθολογία Σύγχρονη Γερμανόφωνη Ποίηση, μφτρ. Αντώνης Τριφύλλης, εκδ. Γαβριηλίδης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου