'Ἀπρίλιος  1910
Σιγὰ-σιγὰ πλησιάζω στὴν περίοδο τῆς ζωῆς μου ποὺ ἡ ἐργασία κατέχει τὴν πρώτη θέση. Ὅταν καὶ τὰ δυό μου παιδιά ἔφυγαν ταξίδι γιὰ τὸ Πάσχα, δὲν ἔκανα σχεδὸν τίποτε ἄλλο ἀπὸ τὸ νὰ δουλεύω. Δούλευα, κοιμόμουν, ἔτρωγα καῖ πήγαινα μικροὺς περιπάτους. Πάνω ἀπ’ ὅλα ὅμως δούλευα. Κι ὅμως ἀναρωτιέμαι μὴν ἀπὸ μιὰ τέτοια δουλειὰ λείπει ἡ «εὐλογία». Ἀπερίσπαστη πλέον ἀπὸ ἄλλες συγκινήσεις δουλεύω ὅπως βόσκει ἡ ἀγελάδα. Ἀλλὰ ὁ Χέλλερ εἶπε κάποτε, αὐτὸς εἶναι ὁ θάνατος, μιὰ τέτοια ἡσυχία. Ἴσως μ’ αὐτὸν τὸν τρόπο «δημιουργῶ» κάπως περισσότερο. Τὰ χέρια δουλεύουν, δουλεύουν, καιτὸ μυαλὸ νομίζει ὅτι παράγει ὁ Θεὸς ξέρει τί. Κι ὅμως παλιότερα, στὸν τόσο περιορισμένο χρόνο τῆς δουλειᾶς μου, ἤμουν πιὸ παραγωγική, γιατὶ ἤμουν πιὸ εὐαίσθητη, ζοῦσα ὅπως πρέπει νᾶ ζεῖ ὁ ἄνθρωπος, ἐνδιαφερόμουν μὲ πάθος γιὰ τὰ πάντα. Τώρα δουλεύω τὴ δεύτερη πλάκα στὸ Θάνατο. Καμιὰ φορά, ἐρωτευμένη μὲ τὴ δουλειά μου, θαρρῶ πὼς πηγαίνω πολὺ πέρα ἀπὸ τὸν ἑαυτό μου. Ὕστερα ὅμως ἀπὸ ἕνα διάλειμμα δύο ὡρῶν, ποῦ πῆγε ἡ σαϊτιὰ τῆς ἰδιοφυΐας; Τότε δὲν μοῦ φαίνεται καθόλου ξεχωριστὸ ὅ,τι ἔχω κάνει. Αὐτὸ μὲ βασανίζει. Ἡ δύναμη, ἡ δύναμη λιγοστεύει.'

Κέτε Κόλβιτς, Ημερολόγια και Γράμματα, μτφρ. Ανθή Λεούση, εκδ. Ίνδικτος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου