'The simple sexual act is different from eroticism; the former is found in animal life, whereas human life alone admits of an activity defined perhaps by a “diabolical” aspect, aptly described by the word eroticism.
   The word “diabolical”, it is true, refers to Christianity. It would appear, however, that even when Christianity was still far off, the most ancient form of humanity knew eroticism. the documents from our prehistory are striking: the first images of man, painted on the walls of caves, show him with his sex erect. there is nothing exactly “diabolical” about these images: they are prehistoric, and the devil in those days, in spite of everything...
   If it is true that “diabolical” means essentially the coincidence of death and eroticism, and if the devil is in the end only our own madness, if we come to tears, if we shudder in sorrow-or if we are seized by fits of laughter-can we fail to perceive, linked to this nascent eroticism, the preoccupation with, the haunting fear of death (of a tragic death, in a sense, even though laughable in spite of everything)? These people, who in the images the left of themselves on the walls of caves chose to represent themselves most often with an erection, differed from animals not just on account of the desire thereby associated, in principle, with the essence of their being. What we know about them enables us to say that they knew what animals do not know: that they would die.'

  '[...] limited to its own domain, eroticism could never have achieved this fundamental truth divulged in religious eroticism, the identity of horror and the religious. Religion in its entirety was founded upon sacrifice. But only an interminable detour allows us to reach that instant where the contraries seem visibly conjoined, where the religious horror disclosed in sacrifice becomes linked to the abyss of eroticism, to the last shuddering tears that eroticism alone can illuminate.'

Georges Bataille, The Tears of Eros, translator: Peter Connor, publisher: City Lights Books
Flimsy Doldrums (2013) - Ioannis Tsirkas

      Ἡ ἀνθρώπινη ἡ φήμη δὲν εἶναι παρὰ τοῦ ἀνέμου μιὰ πνοή,
πότε ἀπὸ ’δῶ μᾶς ἔρχεται, πότε ἀπὸ κεῖ·
κι ἀλλάζει ὄνομα ὅταν ἀλλάζει ἀπ’ ὅπου μᾶς φυσεῖ.
      Καὶ πόσο μεγαλύτερη θὲ νά ’χες φήμη
ἄν γέρικο ἄφηνες τὸ κορμὶ
παρὰ ἄν πέθαινες ὅταν, μικρό ἀκόμη, τσεβδίζει τὸ παιδί,
      ἤ ἀφοῦ πιὰ χίλια ἔτη εἶχαν περάσει, ποὺ χρόνος εἶν’
μικρότερος ἀπ’ τὸ πετάρισμα ἐνὸς βλεφάρου μπροστὰ στὴν
αἰωνιότητα, σὰ μὲ τῶν ἄστρων τὶς ἀργὲς τροχιὲς παραβληθεῖ.

* * *

      Πρόθυμα γιὰ ν’ ἀγαπᾶ ἡ ψυχὴ εἶναι καμωμένη,
γι' αὐτό, σὲ κάθε πράγμα ἑλκυστικό πηγαίνει
μόλις χαρὰ γιὰ τοῦτο νιώσει.
      Ἀπὸ τὰ γύρω πράγματα ποὺ ὑπάρχουν, ἡ νόησή σας
εἰκόνες σχηματίζει καὶ μέσα σας τὶς δείχνει,
κι ἔτσι τὶς βλέπει ἡ ψυχή σας·
      ἄν πρὸς αὐτὰ τὴν ὄψη της γυρίσει ἡ ψυχή,
αὐτὸ τὸ γύρισμα εἴναι ἀγάπη, ἀγάπη φυσική,
ποὺ ἀπὸ χαρὰ καινούργιο μέσα σας δεσμό δημιουργεῖ.
      Ὕστερα, ὅπως ἡ φλόγα, στὰ ψηλὰ πηγαίνει
γιατὶ, ἀπὸ τὴν οὐσία της, ν’ ἀνέβει εἶναι πλασμένη,
ἐκεῖ ποὺ τὸ στοιχεῖο της πιότερο διαρκεῖ,
      ἔτσι τὸν πόθο νιώθει ἡ ψυχὴ ἡ ἐρωτευμένη, ποὺ κίνηση
εἶναι πνευματικὴ καὶ ποὺ ποτὲ δὲ σταματᾶ, μέχρι νὰ νιώσει
τὴ χαρὰ μ’ αὐτὸ ποὺ ἀγαπάει νὰ ἑνωθεῖ.
      Τώρα μπορεῖς νὰ καταλάβεις ὅτι εἶναι κρυμμένη
ἡ ἀλήθεια ἀπ’ ὅσους πιστεύουν
πὼς κάθε ἀγάπη εἴναι γιὰ ἔπαινο φτιαγμένη·
      ἴσως γιατὶ νομίζουν πὼς εἴν’ πάντα καλὴ
ἡ διάθεση γι’ ἀγάπη, ὅμως κάθε σφραγίδα
δὲν εἶναι πάντοτε καλή, ἐπειδὴ πάντα καλὸ εἶναι τὸ κερί".



Δάντης, Η Θεία Κωμωδία: Καθαρτήριο, αποσπάσματα από τα Άσματα XI και XVIII, μτφρ. Ανδρέας Ριζιώτης, εκδ. Τυπωθήτω

  'Και ποιος είναι ο στόχος της Τζαζ; Η έκφραση της ειδικής σχέσης που έχει ο μουσικός με τα πράγματα. Στην Τζαζ δεν υπάρχει ούτε υπήρξε γενικότητα, τουλάχιστον από την εμφάνιση του Μπίμποπ κι έπειτα. Υπ’ αυτή την έννοια η Τζαζ δεν μπορεί να θεωρηθεί (τουλάχιστον επί του παρόντος) «popular» μουσική. Ακριβώς επειδή πέρα από την μουσική απόλαυση η Τζαζ καταδεικνύει και επισημαίνει με έναν πολύ ιδιαίτερο και ολοκληρωμένο τρόπο, εμπεριέχει άμεση κριτική και στάση τις οποίες και παραδίδει σε κάθε της μουσική κατάθεση. Ο Τζαζμαν, είτε έχει στήσει γλέντι είτε θρηνεί, φανερώνει εκείνη την ειδική σχέση, και είναι η σχέση η οποία διαφεύγει από τους περισσότερους, η σχέση που στερείται η ανθρωπότητα, ένας μουσικός Ενωτισμός.'

Γιάννης Λειβαδάς, 'Round About Jazz, εκδ. Lulu.com