Clip from Anatoliy Ivanov’s Dryan (1990)

   'Θά πάψετε ἐπιτέλους νά μέ βασανίζεται μέ τόν καταραμένο τό χρόνο σας! Εἶναι ἀπάνθρωπο! Πότε! Πότε! Μιά μέρα! Δέ σᾶς φτάνει αὐτό; Μιά μέρα σάν τίς ἄλλες, μιά μέρα μουγγάθηκε, μιά μέρα τυφλώθηκα, μιά μέρα θά κουφαθοῦμε, μιά μέρα γεννηθήκαμε, μιά μέρα θά πεθάνουμε, τήν ἴδια μέρα, τήν ἴδια ὥρα, τήν ἴδια στιγμή, δέ σᾶς φτάνει αὐτό; (Πιό ἤρεμα.) Ξεγεννᾶνε καβάλα σ’ ἕνα τάφο, ἀστράφτει τό φῶς μιά στιγμή, κι ὕστερα πάλι σκοτάδι.'

   'Καβάλα σ’ ἕνα τάφο καί δύσκολη γέννα. Στόν πάτο τοῦ λάκκου, μέ τό πάσο του, ὁ νεκροθάφτης βάζει μπρός τόν ἐμβρυουλκό. Ἔχουμε καιρό νά γεράσουμε. Ὁ ἀέρας ἀντιλαλεῖ τίς κραυγές μας. (Ἀφουγκράζεται.) Ἀλλά ἡ συνήθεια εἶναι σπουδαῖος σιγαστήρας. [...] Καί μένα μέ κοιτάζει κάποιος τώρα, καί γιά μένα ὑπάρχει κάποιος που λέει, Κοιμᾶται, δέν ξέρει τίποτα, ἄσ' τον νά κοιμηθεῖ. (Παύση.) Δέν μπορῶ νά συνεχίσω.'


Σάμουελ Μπέκετ, Περιμένοντας τον Γκοντό, μτφρ. Αλεξάνδρα Παπαθανασοπούλου, εκδ. Ύψιλον

'νέας γὰρ παρθένους αἰδούμεθα
ὄχλῳ πελάζειν κἀπιβωμιοστατεῖν.'

'κἄν ἀπαλλαγὴ πὀνων
καὶ νόστος ὑμῖν εὑρεθῇ ποτ’ ἐκ θεῶν,
μέμνησθε τὴν σώτειραν ὡς θάψαι χρεών.
κάλλιστά τοι δίκαιον· οὐ γὰρ ἐνδεὴς
ὑμῖν παρέστην, ἀλλὰ προύθανον γένους.
τάδ’ ἀντί παίδων ἐστί μοι κειμήλια
καὶ παρθενείας, εἴ τι δὴ κάτω χθονός·
εἴη γε μέντοι μηδέν. εἰ γὰρ ἕξομεν
κἀκεῖ μερίμνας οἱ θανούμενοι βροτῶν,
οὐκ οἶδ’ ὅποι τις τρέψεται· τὸ γὰρ θανεῖν
κακῶν μέγιστον φάρμακον νομίζεται.'

*

'Το ’χουμε σε ντροπή να στέκουν πλάι
στους βωμούς και κατάντικρυ στον κόσμο
πρωτόχνουδες παρθένες·'

'Κι αν κάποτε θα δώσουν τέλος
στά βάσανά σας οι θεοί και στην πατρίδα
ξαναγυρίσετε, να θυμηθείτε
εκείνη που σας έσωσε πως πρέπει
στη γη σας να τη θάψετε· αξίζω
τις πιο λαμπρές τιμές. Γιατί δεν ήμουν
ανώφελη σ’ εσάς, μα έχω πεθάνει
για τη  γενιά μου. Ετούτα έχω στολίδια
αντί παιδιών και παρθενιάς, αν κάτι
στον Κάτω Κόσμο υπάρχει· όμως μακάρι
να μην υπάρχει τίποτα. Αν φροντίδες
κι εκεί στον Άδη βρούμε οι πεθαμένοι,
τότε δεν ξέρω πού μπορεί κανένας
να πάει. Γιατί ο θάνατος, λογιάζουν,
στις συμφορές λυτρωτής είναι μέγας.'


Ευριπίδης, Ηρακλείδαι, μτφρ. Τάσος Ρούσσος, εκδ. Κάκτος

'ἔνεστι δ οἶκτος ἀμαθίᾳ μὲν οὐδαμοῦ,
σοφοῖσι δ ἀνδρῶν· καὶ γᾶρ οὐδ ἀζήμιον
γνώμην ἐνεῖναι τοῖς σοφοῖς λίαν σοφήν.'

'Στους άξεστους συμπόνια δεν υπάρχει,
μόνο στους γνωστικούς· γνώμη δεν έχει
σοφή ο σοφός χωρίς και να υποφέρει.'


Ευρυπίδης, Ηλέκτρα, μτφρ. Τάσος Ρούσσος, εκδ. Κάκτος 

  '[...] ὁ μὲν χωρίζων λόγος ἡδύ τε καὶ δίκαιον καὶ ἀγαθόν τε καὶ καλὸν πιθανός γ, εἰ μηδέν ἕτερον, πρὸς τό τινα ἐθέλειν ζῆν τὸν ὅσιον καὶ δίκαιον βίον, [...].' 

  '[...] τὰ μὲν ἄδικα τῷ τοῦ δικαίου ἐναντίως φαινόμενα, ἐκ μὲν ἀδίκου καὶ κακοῦ ἑαυτοῦ θεωρούμενα ἡδέα, τὰ δὲ δίκαια ἀηδέστατα, ἐκ δὲ δικαίου πάντα τἀναντία παντί πρὸς ἀμφότερα.'

*

  '[...] ο συλλογισμός που δεν διαχωρίζει το ευχάριστο από το ένα μέρος και το δίκαιο ή το καλό από το άλλο, έστω και αν δεν πετυχαίνει τίποτα περισσότερο, έχει τουλάχιστον τη δυναμη να πείθει τους ανθρώπους να ζουν με σεμνότητα και δικαιοσύνη.'

  'Η αδικία φαίνεται πιο ευχάριστη στον εχθρό της δικαιοσύνης, γιατί τη βλέπει από τη δική του πλευρά που είναι άδικη και κακή. Η δικαιοσύνη, από το άλλο μέρος, του φαίνεται πολύ δυσάρεστη. Από την άποψη όμως του δίκαιου ανθρώπου και οι δύο περιπτώσεις φαίνονται αντίθετες.'


Πλάτων, Νόμοι: Τόμος 1, μτφρ. Φιλολογική Ομάδα Κάκτου, εκδ. Κάκτος