Θεέ μου


θυμάσαι εκείνο το κοριτσάκι
που έπαιζε στη χλόη
απέναντι;

άκου τι έγινε
απ’ τη μια στιγμή
στην άλλη:
καινούργιο στήθος
στρογγυλός κώλος
μακριές γάμπες
μακριά μαλλιά

μάτια
ζαφείρια.

δεν μπορούμε πια
να τη σκεφτόμαστε
όπως παλιά.

τώρα είναι
ένας δεκαπεντάχρονος
μπελάς.

* * *

σχετικά με τον ανταγωνισμό


όσο πιο ψηλά σκαρφαλώνεις
τόσο μεγαλύτερη είναι η πίεση.

όσοι καταφέρνουν ν’ αντέξουν
μαθαίνουν
πως η απόσταση
από την κορυφή
μέχρι τον πάτο
είναι τόσο μεγάλη
που καταντάει
αισχρότητα

κι όσοι
πετυχαίνουν
ξέρουν
το εξής μυστικό:
δεν υπάρχει μυστικό

μπορείς απλώς
να πέσεις
και να γκρεμοτσακιστείς.

* * *

ανελέητη θλίψη


τα τελευταία τσιγάρα είναι τώρα αποτσίγαρα,
οι φραντζόλες φέτες και ψίχουλα,
και για να μην εκληφθεί αυτό
ως πίκρα και λύπη και ξινίλα
πνίξ’ τη στο κρασί.

είσαι κάτι πολύ παραπάνω από νεκρή:
είμαι το τασάκι για τις στάχτες σου,
είμαι η παλάμη που διώχνει την κάπνα σου.

το τρομερότερο πράγμα σχετικά με τη ζωή
είναι ν’ ανακαλύπτεις ότι πήγε χαμένη.

* * *

στοιχεία


οι πουτάνες κι οι σπουδαίοι ποιητές
θα ’πρεπε ν’ αποφεύγουν
οι μεν τους δε: τα επαγγέλματά τους
παρουσιάζουν επικίνδυνες ομοιότητες·
από τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία ως την εποχή
της ατομικής ενέργειας υπάρχουν
ισάριθμες πουτάνες και ποιητές
και οι αρχές
πασχίζουν διαρκώς
να βγάλουν στην παρανομία
τις πρώτες
και να αγνοήσουν
τους δεύτερους
―κι αυτό αποδεικνύει
πόσο απειλητική
είναι τελικά
η ποίηση. 



Τσαρλς Μπουκόβσκι, Να Περιφέρεσαι στην Τρέλα, μτφρ. Σώτη Τριανταφύλλου, εκδ. Ηλέκτρα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου