οφείλουμε


οφείλουμε να φέρουμε
το δικό μας φως
στο σκοτάδι.

κανείς δεν πρόκειται
να το κάνει αυτό για μας.

καθώς τα μικρά αγόρια
κατεβαίνουν
με τα σκι τους
τις πλαγιές

καθώς ο ψήστης
εισπράττει
τον τελευταίο μισθό του

καθώς το σκυλί κυνηγάει
το σκυλί

καθώς ο μετρ του σκακιού
χάνει πολύ περισσότερα
από ένα παιχνίδι

οφείλουμε να φέρουμε
το δικό μας φως
στο σκοτάδι.

κανείς δεν πρόκειται
να το κάνει αυτό για μας,

καθώς όποιος είναι μόνος
τηλεφωνεί
σ’ οποιονδήποτε
οπουδήποτε

καθώς το μεγάλο κτήνος
τρέμει
απ’ τους εφιάλτες

καθώς η τελευταία περίοδος
τελειώνει σιγά σιγά

κανείς δεν πρόκειται
να το κάνει αυτό για μας.
* * *

ηλίθιος πόνος



ένα σκληρό σκληρό
πρόσωπο
κάτω από ένα σκληρό
σκληρό
δέρμα

τι θαυμάσιο κορμί
όμως

και τα κόκκινα μαλλιά σου
τόσο μακριά
όταν όμως
τ’
ΑΓΓΙΞΑ

ήταν
πιο σκληρά κι από
χορδές
κι άγρια σαν κουρούνα
που ουρλιάζει

τι υπέρο-
χο
όμως κορμί

μέρος
του προβλήματος
ήταν ότι
πίστευα πως θα
μπορούσες
ν’ αλλάξεις
σε κάτι
άλλο.

ένα άλλο
είναι
πως με το ζόρι
αξίζεις
να γράψω για σένα
πια

και τώρα που ’μαι
ελεύθερος
απ’ αυτό

έχω μια καινούρια
πιο λογική
αγωνία.

* * *

γρήγορος κι αργός


δεν υπάρχει αμφιβολία, ο κλοιός
σφίγγει.

στέλνω έξω φωτοβολίδες.
καμία
απάντηση.

κι αυτό δεν μου
προκαλεί έκπληξη

το ότι συνεχίζω
μου προκαλεί

ειδικά
ενώ ξέρω
πως το τέλος
βρίσκεται
εκεί

κι
εδώ.

* * *

τύχη


κάποτε
ήμασταν νέοι
σε τούτη
τη μηχανή…
πίναμε
καπνίζαμε
γράφαμε

ήταν μια
εξαίσια
θαυμάσια
εποχή

ακόμα
είναι

μόνο που τώρα
αντί να
πηγαίνουμε προς
τον χρόνο
έρχεται
εκείνος προς
εμάς

κάνει την κάθε λέξη
να χώνεται
μες στο χαρτί

καθαρή

γρήγορη
σκληρή

να γεμίζει
ένα κενό
που πλησιάζει.



Τσαρλς Μπουκόβσκι, 70 Χρόνια Φαγούρα, μτφρ. Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος, εκδ. Ηλέκτρα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου