'Κι όμως, να ’μαι εγώ, που κρύβομαι εδώ μέσα κατά τύχη εδώ κι ημέρες, χωρίς να βρίσκω τη γαλήνη, και στριφογυρνάω αδιάκοπα και βασανίζομαι, αναπολώντας στις ώρες της αγρύπνιας μου το αξέχαστο παρελθόν και την απατηλή, πλανεύτρα, ψεύτρα αλλά και θαυματουργή θέα του, θαυματουργή γιατί δεν είναι μόνο η μνήμη που ξυπνά κι αρχίζει αυτόματα να λειτουργεί, αλλά και τα μάτια, τα μάτια του παιδιού ανοίγουν, και για πρώτη φορά, και μέσα σ’ ένα άπλετο φως που αποκαλύπτει τα πάντα, κι όταν κατέχεις αυτό το βλάσφημο όραμα της ζωής σου, στ’ αλήθεια, θα πει πως δεν ελπίζεις πλέον τίποτε. Όλα κυλούν ανάμεσα απ’ τα δάχτυλά σου, άμμος και στάχτη [...]'

  'Σήμερα είμαι εξήντα χρονών, και κείνες τις ακροβασίες και τις ταχυδακτυλουργίες στις οποίες επιδιδόμουν [...], τις εκτελώ τώρα μπροστά στη γραφομηχανή μου για να κρατιέμαι σε φόρμα, και με το πνεύμα ζωηρό, χρόνια τώρα που δεν βγαίνω πια, δεν το κουνάω πια, δεν ταξιδεύω πια, δεν βλέπω πια κανέναν, γλιστρώντας τη ζωή μου σαν φύλλο καρμπόν μέσα σε δυο φύλλα λευκό χαρτί κάτω απ’ τον κύλινδρο της γραφομηχανής μου γράφω, γράφω, απ’ την καλή κι απ’ την ανάποδη, και ξαναδιαβάζω τον εαυτό μου σαν υπνοβάτης, παρεμβάλλοντας στο άμεσο όραμα εκείνο το άλλο, το ανακλώμενο, που δεν μπορείς να το αποκρυπτογραφήσεις παρά μόνο αντίστροφα, σαν μέσα σε καθρέφτη, κύριος της ζωής μου, εξουσιάζοντας το χρόνο, έχοντας καταφέρει να τον εξαθρώσω, να τον κατακερματίσω και να γλιστρήσω τη σχετικότητα σαν ουσία μέσα στις φράσεις μου ώστε να γίνει το ίδιο το ελατήριο της γραφής μου, κι αυτό το πήρα για αταξία, σύγχυση, ευκολία, έλλειψη δομής, αφροντισιά [...].'

  'Είναι ένας παροξυσμός ζωής, μια έκρηξη, μια εκτυφλωτική λάμψη, ένας αναβρασμός τόσο ορμητικός, που όταν το μάρματο του τάφου σκάει κάτω από την εσωτερική πίεση, και ξεθεμελιώνεται, ραγίζει, σκορπίζεται, κι εξαφανίζεται μές στην ανωνυμία, τ’ αναρίθμητα σκουλήκια είναι μυροφόρες, φωσφορίζοντα δισκία, ξηρά τροφή για άθεους εξερευνητές, εκατομμύρια πολικά έτη. (Αλλάζουνε πολικό αστέρα κάθε 26.920 χρόνια!) Το θέμα δεν είναι η Πίστη, και το Τυπικό της θρησκείας δεν είναι η Σωτηρία της Ψυχής. Δείτε τα Δόντια. Ζωντανά, μασάνε — και νεκρά, αποκαλύπτονται. Κι είναι το Γέλιο. Είν’ ο Θεός. Είναι η ζωή. Είναι η Γκριμάτσα. Κι είναι η Καταδίκη, αλλά ακόμη μια ευκαιρία... Η Ευκαιρία. Ευχαριστώ που δίνετε αυτήν την ευκαιρία. Όλα είναι μέσα σε όλα. Και πού αρχίζει το ανήθικο μέσα στη συνείδηση, πού η αμαρτία, η αγιότητα, το έγκλημα, ο φόβος, η δύναμη, η ενοχή, η δόξα... και που η φυγή;'

  'Δεν ζούμε μέσα στο απόλυτο. Κανείς δεν είναι μονοκόμματος. Ακόμη κι ένα ρομπότ ξέρει τι θα πει βλάβη. Ζωή χωρίς αντιθέσεις δεν υπάρχει. Η καρδιά, το κορμί, η ψυχή, το πνεύμα, η ανάσα, όλα μπορεί να συγκρούονται μέσα στο ίδιο άτομο, ακόμα και στο πείσμα του το ίδιο, η λογική βρίσκεται σε αντίθεση με τη βαθύτερη φύση του ανθρώπου. Η ζωή δεν είναι λογική, η τέχνη της προσωπογραφίας προοπτική, η συγγραφική δημιουργία πιστή απεικόνιση. Ο κόσμος είναι αναπαράσταση του εαυτού μου· να γιατί βγαίνουν οι εφημερίδες κάθε είκοσι τέσσερις ώρες, με τα γλωσσικά τους λάθη και τις μπούρδες τους, και τα τυπογραφικά τους λάθη. Δεν θα γνωρίσουμε ποτέ άλλα ίχνη ζωής —ζωής του πλανήτη, ζωής του ατόμου— παρεκτός ό,τι φτάνει στη συνείδηση με τη μορφή γραπτών σημείων. Ορνιθοσκαλίσματα. Μιλήστε μου για καλλιέργεια, για ύφος, για γραμματική. Να γιατί η γραφή δεν είναι ούτε όνειρο ούτε ψέμα. Ποίηση. Άρα, δημιουργία. Άρα, δράση. Και μόνο η δράση λυτρώνει. Αλλιώς, γίνεται βραχυκύκλωμα, το σύμπαν αναφλέγεται κι όλα ξαναπέφτουν στο πνευματικό σκοτάδι.'


Μπλεζ Σαντράρ, Περιπλανήσεις, μτφρ. Τ. Τσιάτσικα, εκδ. Ροές

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου