'Ο Ουγκό χαμογέλασε και η Ιζαμπέλ κούρδισε το ποντίκι. Το παρακολούθησαν και οι δύο να πηγαίνει πέρα δώθε πάνω στον πάγκο.
  [...] «Πρόσεξες ποτέ ότι όλες οι μηχανές είναι φτιαγμένες για κάποιο λόγο;» ρώτησε η Ιζαμπέλ. «Μερικές είναι φτιαγμένες για να σε κάνουν να γελάς, όπως αυτό εδώ το ποντίκι, άλλες για να μετρούν το χρόνο, όπως τα ρολόγια, κι άλλες για να προκαλούν τον θαυμασμό, όπως το αυτόματο. Μπορεί γι’ αυτό να στεναχωριέμαι κάθε φορά που βλέπω ένα χαλασμένο μηχάνημα, γιατί δεν μπορέι να κάνει αυτό για το οποίο έχει φτιαχτεί».
   Η Ιζαμπέλ πήρε το ποντίκι, το ξανακούρδισε και το ακούμπησε στον πάγκο.
  «Ίσως το ίδιο ισχύει και για τους ανθρώπους» συνέχισε ο Ουγκό. «Αν χάσεις το στόχο σου, τον προορισμό σου... είναι σαν να χάλασες».'
  '«Είναι τόσο όμορφα» είπε η Ιζαμπέλ. «Είναι λες και ολόκληρη η πόλη είναι φτιαγμένη από αστέρια».
   «Μερικές φορές ανεβαίνω εδώ τις νύχτες, ακόμα και όταν δε χρειάζεται να φτιάξω τα ρολόγια, μόνο και μόνο για να κοιτάξω την πόλη. Μου αρέσει να φαντάζομαι ότι ο κόσμος είναι μια μεγάλη μηχανή. Ξέρεις, οι μηχανές δεν έχουν ποτέ παραπανίσια εξαρτήματα. Έχουν ακριβώς μόνο όσα και όποια χρειάζονται. Σκέφτομαι, λοιπόν, πως, αν ολόκληρος ο κόσμος είναι μια πελώρια μηχανή, θα πρέπει να υπάρχει κάποιος λόγος για τον οποίο βρίσκομαι εδώ πέρα. Και αυτό σημαίνει ότι κι εσύ βρίσκεσαι εδώ για κάποιο λόγο».'
Μπράιαν Σέλζνικ, Η Εφεύρεση του Ούγκο Καμπρέ, μτφρ. Αργυρώ Πιπίνη, εκδ. Πατάκη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου